Verslag dag 1,2 en 3
Via enkele opstapplaatsen in de regio begon voor iedereen een nieuw avontuur richting Afrika. Met een stop in Dubai vlogen we met het grootste passagiersvliegtuig; de A380 comfortabel naar Dubai met een uitstekende verzorging aan boord. Met een triple 7 werd er uiteindelijk geland in Kaapstad waar de immigratie vrij vlot verliep. Met George; onze truck voor de komende weken reden we naar The Waterfront; de meest verzochte “attractie” in Kaapstad met zijn ruim 450 winkels en meer dan 100 restaurants met o.a uitzicht op de Tafelberg. Hierna in korte tijd naar het Easy Stay city bowl hotel waar we konden bijkomen van de reis. Even voor zeven liepen we naar ons restaurant van deze eerste avond in Zuid-Afrika; Marco’s place. We werden meteen ondergedompeld in Afrikaanse sferen want de bediening was bont Afrikaans gekleed en er zat een live band op ons te wachten. Dat deze plek erg populair was bleek wel uit de bezetting deze avond. Het vriendelijke personeel serveerde ons een heerlijk 3 gangen menu vergezeld van heerlijke Afrikaanse ritmes. Een goede nachtrust was nodig om bij te komen van de lange heenreis.
Dag 3
Iedereen verscheen deze ochtend weer fris en monter aan het ontbijt. Nadat we hiermee versterkt waren ging de bagage de truck/bus in en reden we de stad met zijn 3 miljoen inwoners uit. Een half uurtje later stopten we aan een rustige Indische oceaan voor een mooie blik op Devils Peak, De Tafelberg, Lions Head en Signal Hill waar elke dag een kanonschot te horen is om 12.00 uur. Deze historie voert terug naar 1806 om de tijd aan te geven aan schepen in de Tafelbaai om hun navigatieklokken weer gelijk te zetten. Het is inmiddels een van de oudste dagelijks gebruikte tradities ter wereld. Ook Robben eiland waar Nelson Mandela jarenlang gevang heeft gezeten was deze dag goed zichtbaar. Hierna reden we min of meer langs de kust richting de wijnproeverij waar we hartelijk ontvangen werden en de nationale bloem van Zuid-Afrika; De protea in grote vazen te zien waren. De eigenaar van het wijngoed deed de presentatie en het eerste glas was champagne van het landgoed zelf. Daarna volgden nog 2 witte en 2 rode wijnen van druiven op biologische manier geteeld. Ondertussen waren Shaun samen met Paul, Miguel en enkele reisdeelnemers die niet van de alcohol waren bezig de lunch klaar te maken. Op zijn Afrikaans dus meer dan genoeg! De laatste etappe voerde door een prachtig landschap met veel graanvelden en hectares vol met citrusbomen die inmiddels al weer in bloei stonden. De heerlijke geur ervan drong zelfs de truck binnen! Midden in dit berggebied lag ons overnachtingsadres voor de komende nacht; Marcuskraal echt midden tussen de sinaasappelbomen op deze citrus boerderij. Hier konden we bijkomen van de rit van vandaag en eventueel een duik nemen in het zwembad. Het diner wordt op de locatie zelf verzorgd. Morgen een lange reisdag voor de boeg om uiteindelijk de grens met Namibië over te steken.
Verslag dag 4
Na een relaxte nacht midden tussen de geur van Jasmijn stond er een lekker ontbijt voor ons klaar verzorgd door de eigenaren van de lodge zelf. Gisterenavond was het ook aangenaam vertoeven met voorafgaand aan het avondeten een korte toespraak door de eigenaar van de citrusfarm die inmiddels al de zesde generatie aan het roer heeft op het 45 hectare groot terrein vol met sinaasappels en mandarijnen. Een weetje is dat de sinaasappels die wij in de supermarkt in Nederland kopen tussen de 60 en 70 dagen onderweg zijn. Ook het oogstproces dat plaatsvindt tussen mei en september is zeer arbeidsintensief omdat elke sinaasappel geknipt dient te worden onder ideale weersomstandigheden. Met de tassen in de truck stond vandaag een van de langere trajecten op het programma; ruim 500 kilometer af te leggen om uiteindelijk in Namibië aan te komen. Met enkele stops; o.a. bij de familie van Shaun en bij Springbok waar de lunch gekocht werd kwamen we aan bij de grensovergang Vioolsdrift. De ambtenaar van dienst had er weinig zin in om ons de stempel te geven om Zuid-Afrika te kunnen verlaten. Ach het is een job voor het leven als je bij de overheid werkt. Wat zou je jezelf uitsloven. In de truck staken we de Oranjerivier over om bij de grenspost van Namibië ons thuis online visum te ondertekenen en het land in te kunnen. Sinds medio September moet de truck en onze schoenen met formaline ontsmet wordt en mogen geen verse producten het land ingevoerd worden. Uiteindelijk viel de totaal benodigde tijd mee die we hierdoor “verloren” Nog even wat spullen inslaan voor de eetmomenten morgen en we reden richting ons overnachtingsadres; het 4* Norotshama resort direct gelegen aan de Oranjerivier en midden tussen de tafeldruiven die hier in de hele vallei geteeld worden en rond december geoogst kunnen worden. Iedereen was onder de indruk van de locatie met een prachtig uitzicht en lekker eten. Morgen gaan we het asfalt verlaten en gaan we stof happen op het stofpad naar Fish river Canyon.
Verslag dag 5
Na een goed verzorgd ontbijt op deze super locatie vertrokken we relaxt richting onze volgende bestemming. Allereerst maakten we in stop in Aussenkehr om te zien hoe eenvoudig en armoedig de landarbeiders wonen die alleen in het oogstseizoen voor de druiven en de dadels ingezet worden en voor 50 cent per uur moeten zwoegen. De lokale supermarkt straalde ook niet echt vrolijkheid uit met lege schappen! Niet veel later verlieten we het asfalt en verruilden dit voor het stofpad. Af en toe een wildrooster en op een gegeven moment in een bizar mooi landschap stopten we bij een met kogels doorzeefde roestbak. De ideale foto plek bleek uiteindelijk! Al hobbelend met een prachtig landschap met zandvlakte en bergen om ons heen kwamen we aan bij Fish river Canyon. Om de uiteindelijke Canyon te kunnen bewonderen moesten we nog wel even “afzien” Aangekomen bij een fenomenaal uitzicht miljoenen jaren geleden gevormd o.a door verschuiving van tectonische platen vertelde Shaun over de geschiedenis van dit gebied. De nodige foto’s werden gemaakt voordat iedereen te voet naar een ander uitzichtpunt kon wandelen. Hier hadden Shaun samen met Paul en Miguel de lunch voorbereid. Nadat alles weer was opgeruimd reden we richting Ai Ais dat je tijdend in een kurkdroog landschap niet verwacht. Een oase van groen met warmwaterbronnen was onze overnachtingsadres. Er kon gewandeld worden op een duik in heerlijk verwarmde zwembaden. In dit gebied wonen ook vervelende apen. Het dichthouden van ramen en deuren werd streng geadviseerd. Het avondeten werd door de crew zelf gemaakt met vanavond naast soep Chicken a la King op zijn Afrikaans. Morgen vroeg kan er lekker uitgeslapen worden.
Verslag dag 6
Heerlijk uitgerust en gesterkt door een royaal ontbijt stapten we om 8.00 uur in de truck voor een langere rit richting Sossusvlei. Onderweg maakten we een stop waar Shaun uitleg gaf hoe het landschap hier ooit door het verschuiven van de platen ontstaan is. In Mariental werd een stop gemaakt om verse broodjes in te slaan voor de lunch van vandaag. Hierna begon het echte stofpad van vandaag! In Maltahohe werd gestopt voor de lunch in de open lucht en werd onze rit vervolgt richting de Zebra lodge. Het landschap onderweg was bijzonder met soms opeens een grote “Tafelberg” en dan weer kale vlaktes. Niet overal was de weg even glad, maar uiteindelijk reden we de toegangsweg naar ons verblijf voor de komende 2 nachten; Zebra river lodge. Het complex dat al 35 jaar geleden in de midle of nowwhere gebouwd is ligt geheel verscholen tussen de machtige bergen die wel iets weg hebben van rondavels! Het overvriendelijke personeel stond ons al op te wachten met een heerlijk verfrissend drankje en de tassen werden door het personeel naar de chalets gebracht. Deze avond werd er voor ons gekookt door het personeel van de lodge. Heerlijke malse Kudu stond op het menu! Vanavond op tijd naar bed want morgen loopt de wekker heel vroeg af!
Verslag dag 7
Om 5.30 uur werden we al gesterkt met koffie en thee waarna we om 5.00 uur met een ontbijtpakket voor onderweg richting Sossusvlei. Een taaie rit want de wegen in het binnenland zijn niet mooi gladgestreken! Even voor 8.00 uur kwamen we aan bij de beroemde duin 45 maar niet voordat we door een bizar landschap gereden waren met aan de linkerkant in eerste instantie zwarte bergen, maar uiteindelijk alleen nog maar oranje duinen aan weerszijden. De duinen zijn allemaal genummerd, maar duin 45 kan beklommen worden. De stevige wind die er vandaag stond verhinderde niet dat bijna iedereen de klim naar boven ondernam. Dat niet iedereen de top bereikte kon de pret niet deren. Slechts Petra was de enige vrouw die het uiteindelijk lukte samen met enkele andere mannen in de groep. Hierna reden we verder richting death valley; het drooggevallen zoutmeer aan het einde van de Sossusvlei. De laatste 5 kilometer werden met speciale terreinwagens afgelegd. Ivan liep met de groep mee naar het drooggevallen meer dat jaarlijks heel veel bezoekers trekt. Zo ook deze dag. Onderweg naar het meer kwamen we langs een grote inheemse struik die slechts zelden vrucht draagt. Door het mulle duinzand werd de klim voorgezet om uiteindelijk te genieten van een prachtig uitzicht op een meer dat lijkt op een ijsmeer. Terug bij de plek waar we uitgestapt waren reden we de route weer terug met onderweg enkele stops want we zagen enkele onixen van dichtbij en ook een bijzondere vogel. Ivan vertelde ook over een grote kever die we op meerdere plekken zagen hardlopen. Ze krijgen vocht binnen door de vochtige mist die neerslaat op hun huid en vervolgens door de zon omgezet wordt in druppels en zodoende voor vocht zorgt in hun lichaam. Hierna weer 50 km terug naar de ingang van het park waar de altijd weer te royale lunch geserveerd werd vanuit de truck. Onze laatste bezoekplek was Sesriem waar we ondergronds gingen en het een stuk koeler was dan de koperen ploert die ons de hele dag boven het hoofd hing. Net voordat we instapten kwam een bacon op bezoek bij de truck. Geen ongevaarlijke dieren zolang je ze maar niks te eten geeft. De terugweg naar de lodge verliep aanzienlijk sneller dus kon er nog genoten worden van het zwembad op het complex. Vanavond een echte braai bij de grote barbeque waar het voltallige personeel van de lodge bij aanwezig was. Er was volop keuze en iedereen kon zijn buikje rond eten. Ook het toetje was met veel zorg bereid. We wer4den nog verrast met een optreden door het personeel en opeens zagen we op een verlichte waterplek een groep kuddu’s tevoorschijn komen. Tenslotte kon ook een schorpioen op beeld vastgelegd worden. Wat een leuke afsluiting van ons verblijf bij de Zebra river lodge
Verslag dag 9
Maar “liefst” 2 uur later dan gisteren vertrokken we naar een lekker ontbijtje verzorgd door de Lodge met zijn zeer vriendelijke personeel over het “stofpad” richting Solitaire, maar niet voordat er een groepsfoto gemaakt was. Onderweg werd er gestopt voor een groep Baboons die dichtbij de weg met een groep bij elkaar zaten. Na ruim 1 1/2 uur kwamen we aan bij de lekkerste maar tevens enige bakkerij van de nederzetting. Lekker aan de koffie met de populaire appeltaart waarom ze bekend staan. Hier waren voor ons verse saucijzenbroodjes gebakken met een heerlijke rundvlees vulling die er in Nederland wel 3 x in past! Een stukje verder op de route richting Walvisbaai stopten we bij Bushman voor een zeer boeiende rit door de woestijn. De uitzichten waren fenomenaal nadat er de afgelopen periode 45 mm neerslag gevallen was tegen normaal slechts 4 a 5 mmm. Op verschillende plekken werd gestopt met een uitleg over het leven in de woestijn waar het tot 45 graden heet kan worden en er toch gewerkt wordt. Hoe bijzonder is het overlevingsmechanisme van de dieren die hier leven zoals de Orix die temperaturen tot boven de 100 graden aankan! Ook de verschillende soorten spinnen waarvan het gif gebruikt wordt om grote dieren te doden. Ook zagen we een uitgestoten Orix lopen die zijn gevecht verloren had met een van de familieleden. Deze mogen vrij afgeschoten worden. Ook het ontstaan van de duinen werd zeer duidelijk uitgelegd. Een aanvankelijk dode bloemenknop werd tot leven gewekt. Haar zaden worden pas vrij gegeven als er voldoende regen gevallen is om te laten verwaaien. Ook heel bijzonder was het ijzergehalte van het rode duinzand dat er met een magneet uitgehaald werd door de woestijnexpert. Ook het ontstaan en veranderen van vorm van de duinen werd duidelijk uitgetekend. Water wordt tot op enkele honderden meters uit de grond gehaald! Terug bij de lodge werd de lunch geserveerd. Daarna op weg over ruim 200 kilometers stofpad die zorgden voor een grondige lichaamsmassage! Bij capricorn werd een fotostop gemaakt en vertelde Shaun hoe belangrijk deze plek is met de zon die er recht boven staat op 21 juni en 21 december! Waar kennen wij deze datums toch van :).
De volgende stop was bij het maanlandschap met een totaal ander gesteente dan wat we tot nu toe gezien hadden. Pech moet je niet krijgen onderweg want over de ruim 200 kilometers was er geen enkele tankstation of stopplek in deze kale vlakte. Eindelijk was er land in zicht toen we Walvisbaai met zijn vis, hout enzoutindustrie naderden. Het is de enige diepzee haven en de frisse wind blies ons tegemoet. We stopten bij de baai waar de roze flamingo’s hun leefgebied hebben. Door het eten van algen en kreeftachtigen krijgen ze hun roze kleur. Uiteindelijk kwamen we even voor zessen aan bij ons hotel voor de komende 2 nachten om ons van al het gehapte stof te ontdoen. Ook het gereserveerd restaurant net om de hoek viel in goede smaak. De bedelaars buiten aan de deur vroegen ons om overgebleven eten aan hun te geven als we naar huis gingen. Er werd bijna om gevochten toen we naar buiten liepen. Een welverdiende nachtrust stond op het programma.
Verslag dag 10
Na een lange hobbelige rit gisteren vanaf Sossusvlei vandaag een dag om te relaxen. Ieder kon er op deze zonnige dag zelf een invulling aan geven. De een liep naar de pier, de ander naar de vuurtoren of een bezoek aan het museum in deze “Duitse” plaats met een aparte bouwstijl. De truck werd nog even nagekeken in de lokale garage en de tank werd voor de zoveelste keer weer gevuld. Ook de nodige boodschappen werden gedaan omdat het assortiment in de winkels de komende dagen beperkt is. Velen kozen voor hetzelfde restaurant als gisteren, terwijl er ook waren die ergens anders ging proeven.
Verslag dag 11
De ochtend begon relaxt met een uitgebreid ontbijt met voor elk wat wils. Nadat de tassen weer in de bus geplaatst waren en afscheid genomen was van het vriendelijke personeel reden we langs de kust richting Skeleton baai. Deze heeft zijn naam te danken aan de vele botten van grote zeedieren die hier regelmatig gevonden worden. We stopten bij een scheepswrak dat ontdaan van zijn motor ligt weg te roesten in de branding die hier sterk is aan de westkust. Langs de gehele kust liggen trouwens meerdere wrakken weg te roesten. We reden verder landinwaarts over een ondertussen welbekend stofpad richting Spitzkoppe. Her en der zagen we mensen langs te weg proberen eenvoudige eigengemaakte souvenirs te verkopen. Aangekomen bij Spitzkoppe tijd voor toilet waarna we het park inreden richting de bosjesman tekeningen die hier te vinden zijn. Frans de lokale gids gaf een duidelijke uitleg over de tekeningen die al 4000 geleden aangebracht zijn met natuurlijke “verf” producten. Ook het ontstaan van de fascinerende bergen kwam aan de orde. Watertekort is de reden waarom de wilde dieren uiteindelijk zijn verdwenen uit dit gebied. De bosjesmannen deden uiteindelijk hetzelfde en volgden het spoor van de dieren omdat deze weten waar nog wel water te vinden is. Tijd voor de dagelijkse lunch. Deze keer midden in dit gebied waar je met een beetje fantasie bepaalde dieren of zelfs mensegezichten kunt zien. Het park verlatend werd nog gestopt bij enkele kraampjes van locals die probeerden eigen gemaakte souvenirs probeerden te verkopen. Over stofpad dat niet zo hobbelig was als 2 dagen geleden reden we uiteindelijk naar de White lady lodge. Hier stond een smakelijk diner voor ons klaar in het restaurant van het complex waar zelfs een tam stokstaartje rondliep dat zich gewillig liet dragen om te poseren. Al weer een mooie dag komt ten einde in het machtige Namibië met als afscheid een groot zang en dansvoorstelling van het complex dat een leuke enthousiaste show gaf.
Verslag dag 12
Na een nacht met aangename temperatuur om te slapen in de woestijn reden we gesterkt door een lekker ontbijtje klaargemaakt door de lodge richting onze nieuwe bestemming in de buurt van Kamanjab. Aanvankelijk verliep deze rit voorspoedig en kwamen we tegen de middag aan in Khorixas voor een koffiestop en de gelegenheid om de bus weer bij te tanken. Hier bleek dat er een belangrijk onderdeel van de bus defect was geraakt op de hobbelige weg naar deze plaats. Hierdoor konden we onze reis niet vervolgen omdat er eerst een aanvankelijk niet al te lang durende reparatie diende plaats te vinden. Uiteindelijk bleek dit veel meer tijd in beslag te nemen. We hadden het geluk dat er een lodge in deze plaats lag die ons uiteindelijk onderdak kon bieden voor de komende nacht. Uiteindelijk geen slechte keuze want er werd direct geschakeld en al snel genoeg had iedereen zijn kamer van de Igowati lodge en hotel en konden we later op de middag een Himba stam bezoeken die aanvankelijk ook op het programma stond. Ook het diner was zeer uitgebreid en de tafels waren feestelijk gedekt voor ons. De volgende ochtend zou de truck weer startklaar zijn. Het verlossende ja woord kwam uiteindelijk om 21.30 uur en nog voordat iedereen zijn bedje had opgezocht konden we deze informatie delen.
Verslag dag 13
Toen we deze ochtend wakker werden stond de truck glimmend en al voor de deur en konden we onze reis vervolgen. Als geluk bij een ongeluk bespaarde ons deze overnachting nog meer stofpad en reden we over het asfalt richting het Etosha nationale park. Iedereen werd verzocht alle plastic zakken te verstoppen omdat deze niet het park in mogen. Met een schijncontrole door een jonge dame in kostuum achter de rug reden we het park in. Op weg naar het camp werden we al snel genoeg getrakteerd bij een water gat waar verschillende dieren hun dorst kwamen lessen. Shaun vertelde volop over de gebruiken van de verschillende dieren en hun namen. Aangekomen bij het camp inchecken en een plekje zoeken om de lunch voor te bereiden. Ondertussen liep iedereen naar de drinkplaats en hadden het geluk een kudde van wel 100 olifanten aan te treffen die hun dagelijkse hoeveelheid water kwamen halen. Nadat alles was ingepakt gingen we verder met onze game drive. Het geluk kon vandaag niet op want al snel genoeg troffen we bij een andere water plek twee luie vrouwtjes leeuwinnen aan die een plekje hadden opgezocht in de weinige schaduw. Ook de impala’s hadden het vandaag zwaar want toen we verder reden zagen we overal onder de bomen in de schaduw staan. Aan zebra’s geen gebrek! Terwijl we er in de ochtend al veel gezien hadden kwamen we ze overal tegen evenals de wildebeesten. Alsof we nog niet genoeg geluk hadden werden we ingeseind dat er verderop een mannetjes leeuw te zien was. Vanwege de warmte lag hij er vredig bij. Op korte afstand van hem lagen twee vrouwtjes in de schaduw van een grote boom. Van zo dichtbij had nog niemand eerder leeuwen in het wild gezien. Al rijdend langs en door de Etosha pan maakten we nog een stop bij een enorme kudde zebra’s die op een ansichtkaart niet zouden misstaan. Aangekomen bij Halali begon het flink te waaien en stonden we te “verstoffen” Omdat er vanavond vanuit de truck gekookt werd moest deze ook op een gunstige plek neergezet worden en konden we uiteindelijk beschut genieten van een traditionele Boboti. Morgen staat er een hele dag game drive op het programma. Wie weet wat ons dan weer te wachten staat.
Verslag dag 14
Het ontbijt werd deze ochtend wederom verzorgd door de lodge. Nadat de sleutels ingeleverd waren en de borg ervan terug was reden we Halali uit om onmiddellijk al een groep giraffen tegen te komen de langs de wegrand stonden. Zo dichtbij. Weer geweldige foto’s als resultaat. Het hield ook deze dag niet op want Zebra’s, Hyena’s Jakhalzen, springbokken enz enz. Een van de bijzondere plekken deze ochtend was de Etosha pan. In de wintermaanden kan hier tot 50 centimeter water staan. Nu was het een enorm droog gevallen binnenmeer. Hier moesten we natuurlijk ook letterlijk even in de pan! Na een toiletstop midden in het park waar de zwarte Libelles massaal rondvlogen kwamen we even na het middaguur aan bij de ingang van dit nationale park. Nadat we onze parkeerplek gevonden hadden was het pannenkoeken geblazen vandaag. In Namibië moet je nooit alles geloven wat ze zeggen. Dat bleek in dit geval met de handdoeken voor het zwembad! Ze zouden af te halen zijn bij de receptie. Nee dus! Ivan maakte met nagenoeg iedereen nog een namiddag gamedrive naar de waterplek. Aanvankelijk voor de zonsondergang, maar die was vandaag ver te zoeken maar ook niet het meest interessante. Gisterenavond hadden sommige gasten nog enkele neushoorns gezien. Vandaag was het wederom bal want rond de waterplek bevonden zich naast andere dieren maar liefst 8 leeuwinnen die een aanval aan het voorbereiden waren. Ondanks het lange wachten daarop werd niet besloten tot de aanval over te gaan. Enthousiast kwam iedereen terug van weer een bijzonder avontuur. Het avondeten werd vanuit de kombuis van de parkeerplek geserveerd. Tijd voor een goede nachtrust.
Verslag dag 15
Helaas gaan we vandaag het Etosha park weer verlaten. Zelfde ritueel sleutels inleveren en borg terug ontvangen. Onderweg werd gestopt bij een termietenheuvel waar Shaun uitgebreid uitleg gaf hoe deze kolonies leven met werkers, soldaten en de koningin die onder de grond een compleets gangenstelsel hebben aangelegd. Het heeft er ook voor gezorgd dat boeren deze gebieden moesten verlaten. Hierna weer een stop bij. De plek met de lekkere koffie Outjo. Na weer een tijdje gereden te hebben moest er getankt worden. Deze stop duurde wat langer omdat wij onderweg gespot waren door monteurs van de garage in Windhoek die ook de Nomad trucks onderhouden. Zij controleerden de truck het vonden het goed dat we doorreden tot Windhoek om daar voor de zekerheid toch even de garage te bezoeken. Tijd voor de lunch. We hadden vandaag een jarige in ons midden. Na de pastei met Spinazie en feta kwam er plotseling een grote oranje taart tevoorschijn uit de truck en werd er uit volle borst gezongen voor haar. Een leuke verrassing en de jarige mocht zelf de taart aansnijden en delen met iedereen. Aangekomen in Windhoek werd een bezoek gebracht aan het nationale museum. Hierna maakten we een stadstour langs de meest belangrijke plekken en gebouwen die herinneren aan de Duitste bezetting destijds. Nog steeds wordt er in deze hoofdstad met zijn 1,2 miljoen inwoners heel veel Duits gesproken. Op naar het Windhoek guesthouse om in te checken en even bij te komen van de belevenissen van deze dag. Het diner was vandaag voor eigen rekening en werd geserveerd bij restaurant Stellenbosch in een duurdere wijk van de stad. Zoals niet ongewoon duurde het enige tijd voordat we de eerste gang geserveerd kregen ondanks dat deze vooraf al gemeld was!Ook het afrekenen verliep niet echt soepeltjes. Maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Morgen gaan we dit immense land met zijn slechts iets meer dan 3 miljoen inwoners verlaten en de oversteek maken naar Botswana.
Verslag dag 16
Nadat onze “nieuwe” truck weer al zijn eigen spullen aan boord had vertrokken we deze ochtend even na 8.00 uur voor de langste rit van deze hele reis richting Botswana. De ochtend koffie en thee wilden er weer uit dus maakten we eerder dan gepland een stop. Hier zag je het schrille contrast tussen de hoofdstad en het platteland; kinderen die stonden te bedelen bij de bus voor geld of iets te eten. De armoede op het platteland is enorm en er is geen werk. En geen geld dan ook geen school! Waar gaat al het geld van de ontwikkelingshulp heen? Een uurtje verder stopten we in Gobabis waar inkopen gedaan werden voor de komende dagen. Tevens een plek voor koffie of iets anders lekkers. Ook deze grotere plaats kent een grote armoede. De truck/bus moest weer op de weegschaal voordat we de rit naar de grens met Botswana konden voortzetten. Daar aangekomen moesten we langs een soort schijn gezondheidscontrole die alleen bestond uit het invullen van een briefje! Daarna aan de overkant van de weg een stempel halen om Namibië te verlaten. Ernaast was meteen de immigratie voor Botswana. Hiervoor moesten we een briefje invullen met allerlei informatie over ons zelf en waarom we het land gingen bezoeken. Tenslotte moest de truck ook ingeklaard worden. Geen haast hier, en als je vraagt of het wat sneller kan dan laten ze je gewoon nog langer wachten. Uiteindelijk mochten we verder en er volgde nog een rit van 2 uur om uiteindelijk via een hobbelig zandpad bij de Ghanzi trail blazers aan te komen. De plaats Ghanzi wordt soms ook wel de hoofdstad van de Kalahari genoemd. Hier woonden vroeger de San, maar door alle regelgeving zijn de meest San in de stad gaan wonen. Echter de tradities worden in stand gehouden. Met een dansvoorstelling kregen we een beeld van hoe de mensen hier vroeger leefden en de medicijnman een belangrijke rol speelde in hun leven. Vanwege de lichte regenval en onweer werd het avondeten overdekt geserveerd deze keer. Het regenseizoen is eerder begonnen dan gebruikelijk.
Verslag dag 17
Omdat we gisteren tegen de avond pas arriveerden vanwege het lange oponthoud bij de grens met Botswana werd besloten de bushwandeling deze ochtend te doen na het ontbijt. Iedereen was weer vroeg van de partij om aan te schuiven voor het door de crew gemaakte ontbijt dat volgens sommigen beter was dan het ontbijt in het vorige verblijf. Met een lokale gids werd een tocht van 1 uur gemaakt waarbij hij vertelde over het leven vroeger en de jacht die tegenwoordig verboden is en de originele San naar “normale” dorpen heeft verdreven. Ook werd verteld over de lokale tradities die helaas verleden tijd zijn. Hierna reden we met de bagage in de truck richting Maun. Nog even een stop om boodschappen in te slaan en te genieten van een koffie waarna we verder reden. Een eerste toiletstop bleek niet mogelijk omdat er geen water in het toilet zat, Dus een stuk verder gestopt voor een Bush Bush waar we ondertussen wel aan gewend waren. Regelmatig moest onze chauffeur de vaart minderen vanwege overstekend vee dat hier over los loopt. Ook een wielerwedstrijd zorgde voor een beetje oponthoud onderweg. Kort na de middag kwamen we aan bij de Maun lodge waar we hartelijk werden ontvangen met een verfrissing en een nat doekje om de handen schoon te maken. Nadat iedereen ingecheckt was werd de lunch geserveerd vanuit de truck en kwam het voorstel om morgen een scenic flight te maken. De namiddag werd door de meesten ingevuld aan het zwembad op voor een siësta. Voor de avond was er gereserveerd in het restaurant van het hotel met een warm en koud buffet. Dit onder begeleiding van live muziek. De Botswana biertjes mochten goed smaken!
Verslag dag 18
Vandaag een dag om zelf in te vullen. Voor sommigen begon deze al met een duik in het zwembad van het complex. Anderen liepen naar de op korte afstand gelegen shoppingmall. We hoorden zelfs dat er Hippo’s in de rivier gespot waren. De lunch bestond vandaag uit heerlijke maccaroni met salade. Zoals bijna altijd was er weer ruim gekookt dus de medewerkers van het hotel werden getrakteerd op de overgebleven rest. Nagenoeg iedereen had geboekt voor de scenic flight vanaf het lokale vliegveld. Voor sommigen toch met de nodige spanning want het propeller vliegtuig is niet te vergelijken met de grote vogel waarmee internationaal gevlogen is. In 2 verschillende groepjes reed Ivan naar het vliegveld en daarna kon het genieten beginnen. O.a. honderden olifanten werden gespot. Een bijzondere belevenis. Het diner was wederom in het restaurant van het complex. Deze keer zonder live muziek. Morgen gaan we verplaatsen naar Nata.
Verslag dag 19
De tijd vliegt voorbij. Vandaag na een royaal ontbijt in het hotel op weg naar Nata. Omdat de route erheen vlot verloopt en er bijna geen wilde dieren behalve regelmatig struisvogels wordt het plan opgevat om iedereen te verrassen met een bezoek aan een plek waar de olifanten de baas zijn. Onderweg wordt er nog gestopt voor een toiletbezoek waar slechts 1 toilet aanwezig is. We zitten echt in het binnenland op een route waar het er erg armoedig aan toe gaat. Een stuk verderop wordt gestopt bij een enorme Baobab boom waar Shaun weer een mooi verhaal bij verteld o.a. over de vruchten die deze boom draagt. Verder kun je aan de stand van de takken zien of het een vrouwelijk of mannelijk exemplaar betreft. Takken omhoog is een mannetje, takken omlaag een ……….. We slaan een bijna onbegaanbaar zandpad in richting Elephant sands. De verrassing is groot als iedereen ziet waar we heen rijden. Een plek waar je de olifanten letterlijk kunt aanraken. Zo dichtbij wilde olifanten zien ie echt iets bijzonders. Ze kommen enkel om te drinken tot wel 250 liter per dag! Deze”witte” olifanten zitten vol met modder om hun huid te beschermen tegen de hitte. Het is een “gevecht” wie er zijn slurf in de put mag steken. Hiërarchie is hier duidelijk waar te nemen. Enkelen van ons krijgen de gelegenheid om een olifant die een aantal jaren geleden geopereerd is aan een poot aan te raken. Prachtig om te zien hoe de eigenaresse van de lodge met een tuinslang zijn slurf laat vollopen. Hier werd ook meteen een heerlijk lunch met sandwiches en frietjes geserveerd. Hierna reden we naar de Nata lodge die weerkom in de smaak viel met zijn geheel houten chalets en een heerlijk zwembad. Vanavond wordt er bij de truck gekookt en kan iedereen zijn buikje weer vullen.
Verslag dag 20
Na een niet te vroege wake up call konden we weer aanschuiven voor een ontbijt gemaakt vanuit de truck met elke dag weer wat anders op het menu. Het had de afgelopen nacht flink gespookt buiten met regen en onweer, dus het was lekker afgekoeld buiten. Nadat alles weer ingepakt was reden we richting Kasane. Deze route liep door het Nationale park van Botswana waar door de vele afgebrande stukken park de dieren verdreven waren naar andere gedeeltes. Halverwege de route stond een slimme ondernemer met een tuk tuk wagentje die heerlijke koffie van de eigen plantage verkocht. En inderdaad echt kwaliteit. Even na de middage arriveerden we in Kasane waar we incheckten bij de prachtige Sandpiper villa’s. Na de nodige formaliteiten konden we aanschuiven voor een laatste lunch vanuit de truck met nog een keer lekkere pannekoeken op z’n Nederlands. Omdat de temperatuur boven gemiddeld was werden er weer flink wat dorstlessers aangekocht. Met lokaal vervoer ging het even voor 15.00 uur richting de Chobe rivier voor een cruise van ruim 3 uur tm. Zonsondergang. Iedereen kwam meer dan enthousiast terug want er was zoveel moois te zien geweest van 9 leeuwen tot Olifanten met jongen die de rivier niet durfden oversteken uit angst voor een aanval van de leeuwen. Krokodillen, Hippo’s etc etc te veel om op te noemen. Ook het vogelleven is hier zeer uitgebreid. Vanavond Pizza avond in de Boma van het complex. Iedereen vertrok vroeg naar zijn luxe Chalet omdat de wekker morgen vroeg afliep voor de oversteek naar Zimbabwe.
Verslag dag 21
Heel ongebruikelijk voor deze tijd van het jaar had het de afgelopen nacht goed geregend wat natuurlijk goed is voor de natuur. Gesterkt met een ontbijt verzorgd door de locatie waar we verbleven vertrokken we even na 7.00 uur richting de grens van Zimbabwe nadat Paul gisteren 2 uur bezig was geweest met het online invullen van de visum aanvraag die blijkbaar sinds eind augustus was ingevoerd! We waren een van de eersten aan de beurt en zagen andere toeristen nog ter plekke de formulieren invullen wat voor ons veel tijdwinst opleverde. Al voor 8 uur reden we Zimbabwe binnen en via het Nationale park waar hele groepen apen de weg over staken en we ook nog 2 olifanten het struikgewas in zagen lopen reden we binnen 1 uur naar Victoria Falls. Ivan onze chauffeur vertelde waarom er in Afrika langs de weg brede open bermen gemaakt zijn. In het verleden zijn er veel ongelukken gebeurt omdat men niet kon zien dat er plotseling wilde dieren over staken. Na aankomst reden we meteen naar de ingang van de Falls. Hier kon iedereen op eigen gelegenheid alle uitzichtpunten langs de enorme kloof gaan bekijken en fotograferen. Hierna reden we naar een enorme Baobab boom van 1200 jaar oud met een enorme omvang; een oud mannetje! Tijd voor de lunch waar je wel geduld voor moet hebben in Zimbabwe. Hierna kon er volop geshopt worden op de grote toeristenmarkt waar de verkopers wel erg actief zijn om je binnen te halen wat juist averechts werkt op het publiek. Op naar ons verblijf voor de laatste nacht op Afrikaanse grond in het moderne Phezulu complex met wederom prachtige kamers en zeer vriendelijk en behulpzaam personeel. Vanavond hoeven we de deur niet meer uit want we maken gebruik van het restaurant op het intieme complex met een mooi zwembad in het midden.
