Verslag dag 1 Vrijdag 3 April
Na een voorspoedige incheckprocedure op het vliegveld van Weeze vertrokken we nagenoeg op tijd voor onze vlucht naar Tirana in Albanië. Omdat de Balkan landen niet in de EU zitten moesten wel eerst door de paspoortcontrole zowel bij vertrek alsook bij aankomst. Na aankomst volgde de kennismaking met onze gids voor de komende week Dritan die voorheen 5 jaar in België gewoond en gewerkt had dus ook Nederlands sprak en onze chauffeur die ook de gehele week bij ons blijft. Omdat er in Albanië alleen met de lokale Lek betaald kan worden gingen we eerst naar een wisselkantoor om wat handgeld te hebben. De eerste wetenswaardigheden werden verteld en onderweg zagen we een grote muurschildering afgeleid van het meisje met de parel van Jan Vermeer op de gevel van een appartementencomplex. Velen zouden er nog volgen.
In de avondspits met veel chauffeurs met een geheel andere rijstijl als bij ons kwamen we na een niet te lange rit aan bij een ecologische boerderij waar we konden genieten van ons eerst Balkan diner. Ons eerste luxe overnachtingshotel was slechts 2 jaar oud met zeer ruime kamers en dito badkamer geheel met marmer betegeld! Een verdiende nachtrust volgde.
Verslag dag 2 Zaterdag 4 April
Na een start met een uitgebreid ontbijt in buffetvorm waren we in topvorm om met onze tour te beginnen. Gedurende de rit door het ochtendverkeer zagen we veel moderne maar ook oude arbeidersappartementen waarvan sommigen ontworpen door een Japanse architect met veel kleur aan onze ogen voorbij trekken. Op verschillende plaatsen waren markten gaande en zagen we hoe de lokale mensen zich bezig hielden. Het wagenpark van de Albanezen kam ook aan bod met veel Mercedes, Audi en Volkswagen en merken uit Korea. Wat opviel waren de vele tankstations; Albanezen rijden liever auto dan dat ze met de bus gaan. Als je meubels nodig hebt is hier de keuze ook reuze met een kilometers lange weg met enkel en alleen meubelzaken!
Uiteindelijk kwamen we in het buitengebied terecht en reden we in korte tijd de berg op richting Skanderberg met overigens prachtig lenteweer. Onderweg zagen we bunkers in de vorm van paddestoelen waarvan er in oorlogstijd duizenden gestaan hebben. Na aankomst liepen een stukje bergopwaarts om het schitterend ingericht museum te bezoeken. Dritan leidde ons rond en vertelde in de verschillende ruimtes die prachtig ingericht waren over de geschiedenis van de Balkan. Na wat mooie (groeps) foto’s gemaakt te hebben gingen we de oude bazaar in een workshop bij te wonen en te zien hoe een echte Qeleshe gemaakt wordt. Een uitstervend beroep! Na een kopje koffie ging het bergafwaarts in een gebied waar 2 grote cementfabrieken staan. Dit was te merken aan de slechte conditie van de lokale wegen! Vanwege het weekendwerk en het rijgedrag van de Albanezen die graag voorkruipen op de weg kwamen we aan in Shkoder waar twee rivieren het meer van Shkoder verlaten om het overtolllige water naar de Adriatische zee te transporteren. Met 2 taxibusjes reden we bergopwaarts om het kasteel van Romana te bezoeken. Met de nodige uitleg en prachtige uitzichten liepen we over het enorme complex rond. Venetië heeft een enorme invloed gehad op de geschiedenis van de Balkan landen bleek na de nodige uitleg over deze plek. Naar beneden ging het met de benenwagen! Het laatste onderdeel van ons programma vandaag was een bezoek aan de enige Venetiaanse masker fabriek die in Veneti”e en Las Vegas meerdere winkels heeft! Allereerst een bezoek aan de workshop waar we uitleg kregen hoe een masker tot stand komt. Een echte kunst hoe dit gebeurt. Foto’s maken mocht niet! In de verkoopruimte waar je ogen tekort kwam mocht dat wel. Wat een kunstenaars zijn het die deze maskers maken. Sommigen zijn zelfs in beroemde films gebruikt. De duurste kostte meer dan 4000 Euro! Geheel in stijl logeerden we deze nacht in het eveneens nieuwe Mozart 4* hotel in het centrum. Het diner was deze avond buitenshuis in een lokaal mooi restaurant met een royaal menu met een Italiaans tintje. Hoe kan het ook anders :}.
Dag 3 Zondag 5 April
Vandaag gaan we een bezoek brengen aan een van de andere Balkan landen: Montenegro. Ofwel Zwarte berg. 70% van dit “land” bestaat uit bergen met zijn ongeveer 628.000 inwoners waarvan er 170.000 in de hoofdstad Podgorica wonen. Het heeft 17 stranden en is voor meer dan 60% afhankelijk van het toerisme dat nog steeds een stevige groei laat zien. Daarnaast is Bauxiet ook een belangrijke bron van inkomsten. Wat opviel waren de veel lagere prijzen voor brandstof dan in Albanië. Het scheelde wel bijna 50 cent op 1 liter diesel! Al snel genoeg kwamen we aan bij de grensovergang en moeten alle passen ingeleverd worden! Gelukkig duurde deze passage niet zo lang want we waren erg vroeg op pad gegaan. Wat opviel was dat het hier langs de weg veel schoner was en er geen vuilnis te zien was. Niet veel later kwam de zee in het vizier en reden we bijna 50 km. Langs de kust was er volop bouwactiviteit zelfs op zondag met veel nieuwe appartementencomplexen en hotels. Het wegennet is prima in orde. Tegen 11.30 uur kwamen we aan in Budva waar enorme veel grote hotelcomplexen gebouwd waren en werden. Het echte toerisme is hier nog niet zo lang geleden pas begonnen zicht te ontwikkelen. Ook dit heeft weer te maken met de geschiedenis van dit kleine land. Samen met een lokale Duits sprekende gids bezochten we de oude stad die vroeger op de UNESCO werelderfgoedlijst stond maar deze status helaas kwijtgeraakt is omdat er na de aardbeving in 1979 zoveel beschadigd was dat er herbouwd moest worden om het oude karakter terug te brengen. Er volgde een interessante rondleiding met een zeer amicale gids die opgegroeid was in Hamburg. Daarna een paar uur vrije tijd om te lunchen en zelf rond te kijken. Op weg naar de volgende bezoekplek stopten we nog voor een foto sessie bij Sveti Stefan; een schiereiland volgebouwd met appartementen. Helaas is deze plek alleen op afspraak te bezoeken. We reden de bergen in om uiteindelijk aan te komen aan de andere kant van het meer van Shkoder dan waar we gisteren waren. Met een heerlijk zomers zonnetje maakten we een boottocht over het meer dat gedeeld moet worden met Albanië. De schipper had gezorgd voor de drankjes waaronder ook de nationaal alcoholische drank en rode wijn natuurlijk. Onze eindbestemming Podgorica bereikten we niet veel later. De overnachting was in een van de luxe Crown plaza hotels waar binnenin veel kunst te zien was. Het diner in buffetvorm was deze avond in het hotel.
Dag 4 Maandag 6 April
Na een rijkelijk ontbijt vertrokken we deze ochtend de (sneeuw) bergen in. Het eerste gedeelte reden we over een traject van ruim 40 kilometer over een autosnelweg met veel en lange tunnels aangelegd door een Chinees consortium. Deze moet uiteindelijk meer dan 150 kilometer lang worden en de havenstad Bar verbinden met de Servische grens. Er is veel weerstand geweest tegen dit kapitaal verslindende project waar in verhouding weinig gebruik van wordt gemaakt. Wij hebben in elk geval genoegen van het uitzicht op de Dinarische alpen waar we doorheen reden. Tijd voor een koffiestop in de wintersportplaats Kolasin. Ook vandaag weer scheen de zon uitbundig terwijl er nog volop sneeuw lag. Ook hier smaakte de koffie zoals overal in de Balkan waar het echt koffieliefhebbers zijn weer uitstekend. Toen deze plaats nog niet zo bekend was er voor elke 30 inwoners een café waar men koffie kon drinken; Volkskrant nummer 1! Toen wij door het centrum reden tegen 9.45 uur zag je de schooljeugd al rondlopen met pizza punten in de hand! Hierna reden we via een panoramische route door de vele dorpjes en gehuchten door diverse kloven naar de plaats Roosje waar we bij een lokale bakker stopten voor onze lunch. Hier het echte lokale dorpsgenoten met dito vooroorlogse prijzen voor heerlijke verse broodjes en pizza! Daarna begon de klim naar zo’n 1800 meter hoogte waar we volop in een prachtig winters landschap terecht kwamen met hoge sneeuwballen langs de kant. Aangekomen bij de grens van Montenegro naar Kosovo moesten de paspoorten ingeleverd worden ter controle. Dit verliep gelukkig snel. De kinderen in de groep vermaakten zich ondertussen met een sneeuwballen gevecht :}. Daarna reden we door 10 kilometer niemandsland tijdens een stevige afdalen met veel, heel veel bochten. Net voor de grens naar Kosovo reden we door een gebied waar nog heel veel landmijnen in de grond zitten. Overal hingen nog rode driehoekjes aan de bomen met “mine” erop. Aangekomen bij de grens naar Kosovo wederom de paspoorten ingeleverd. Deze keer kregen we ze terug met een stempel erin! Na een verdere afdaling kwamen we op een hoogvlakte terecht met veel moderne woningbouw. Wat ons wel opviel was de hoeveelheid vuilnis die overal langs de weg lag! Aangekomen in Peia reden we via een sluiproute naar de andere kant van de stad om vervolgens aan te komen bij het Decan klooster. Het wordt continue bewaakt door het KFOR; de internationale vredesmacht die bang zijn voor nieuwe aanslagen op dit meer dan 700 jaar oude klooster; de grootste en best bewaarde middeleeuwse kerk in de hele Balkan. Een strenge controle voordat we naar binnen konden door de militairen ging er aan vooraf. Een vrijwilliger leidde ons rond door de kerk van het klooster met zijn eeuwen oude fresco’s. In de voorruimte waren er 365 verschillende te vinden met voor elke dag een ander portret. Omdat men de oude kalender gebruikt was het paasfeest de komende zondag. Allen koperen kroonluchter waren hiervoor weer blinkend opgepoetst. Heel bijzonder was een kist waar een persoon lag waarvan het lichaam nog niet ontbonden was. Degene die onze lokale gids was liet ons er foto’s van zien. Na deze interessante rondleiding reden we in korte tijd naar ons 5* hotel Dukagjini in Peja. Een heerlijk diner stond ons ter afsluiting van deze dag te wachten.