Indonesië realtime reisverslag 20 Juni-13 Juli 2014

ReishuisReisverslagen


Verslag dag 1, 2 en 3 Rondreis Indonesië 20 juni – 13 juli 2014.

Na een voorspoedige rit naar het vliegveld van Amsterdam troffen we de familie Jagers die op eigen gelegenheid per trein naar Schiphol waren gekomen. Omdat we al online ingecheckt hadden verliep ook dit ritueel zeer voorspoedig. De vlucht uit Dubai was vroeg aangekomen zodat we ook al op tijd konden instappen. Nadat we teruggeduwd waren duurde het echter ruim een half uur alvorens we het luchtruim konden kiezen. We dachten al bijna dat we al rijdend naar Dubai zouden gaan! Naar ons gevoel aan de andere kant van Amsterdam stegen we uiteindelijk op met de riante A380 met allemaal zitplaatsen voor in het toestel. Precies volgens schematijd landden we in de woestijn waar we verrassend snel aan konden sluiten op de slurf om vervolgens gezamenlijk naar de nieuwe gate te lopen waar vanaf we naar Jakarta zouden vliegen. Omdat we een ruime overstaptijd hadden op dit riante en luxueuze vliegveld kon iedereen op zijn gemak rondkijken en zich vergapen aan de meest luxe winkels met dito merken.  Ook het tweede gedeelte van onze vlucht verliep geheel volgens schema met nagenoeg geen turbulentie onderweg. Met de ervaringen uit het verleden waren we al voorbereid op een lange wachttijd bij aankomst op Jakarta. Dit viel echter reuze mee, want binnen 1 uur na aankomst zaten we al in de shuttle bus naar het luxe FM7 hotel direct bij het vliegveld. Nadat iedereen zijn kamerkaartje had kon men de rest van de avond zelf invullen. De faciliteiten van dit mooie hotel boden genoeg mogelijkheden.


Zondagmorgen werden we om 4.00 uur al gewekt. Na een heerlijk ontbijt met diverse lekkernijen reden we op de afgesproken tijd weer naar het vliegveld voor onze binnenlandse vlucht naar Medan. Ondanks dat het zondag was stonden er veel mensen te wachten om in te checken voor een van de vluchten met Lion air; waarmee wij ook naar het nieuwe vliegveld van Medan zouden vliegen. Omdat menigeen meer gewicht in zijn koffer had dan was toegestaan moest er bijbetaald worden. Echter de € 1,50 per kilo overgewicht voor het goede doel was geen bezwaar. Er waren nl. meerdere gasten die op verzoek van Paul wat extra spullen mee hadden genomen om de lokale bevolking mee te plezieren.   Even na 9.00 uur zette ons gloednieuwe toestel zijn wielen weer op de grond op het eiland Sumatra. Het nieuwe vliegveld dat ruim 30 kilometer buiten de hoofdstad ligt was een mooie verrassing.  Ruim en heel modern zoals wij gewend zijn in Europa. Onze lokale gids jongres stond al op ons te wachten bij de uitgang zodat we al heel snel in onze touringcar voor de komende dagen konden plaatsnemen. De airco kwam heel goed van pas want de thermometer wees ruim 35 graden aan. En dat met een luchtvochtigheid van 90%.

Vanwege de zondag was het gelukkig betrekkelijk rustig onderweg zodat we binnen 1 uur al in het centrum. Hier bezochten we allereerst de oudste moskee van de staat uit 1909. Nadat de dames gesluierd waren en sommige heren hun benen bedekt hadden met een sarong mochten we naar binnen. Onze gids verteld het e.e.a. over de gewoonten binnen de Moslim gemeenschap. Vanwege de naderende Ramadan moest er extra schoongemaakt worden en in de omgeving van de moskee werd alles in gereedheid gebracht voor het eetfestijn dat elke dag van de Ramadan na 18.30 uur losbreekt. Hierna liepen we met de benenwagen naar het paleis van de sultan wat nog steeds bewoont wordt. Omdat het zondag was hadden we de “pech” dat er talloze Indonesische dames en heren waren die met ons op de foto wilden. Er werden zelfs interviews afgenomen zodat het leek alsof we zelf de grote attractie waren op deze plek. Ondertussen knorden onze maagjes na het vroege ontbijt deze ochtend, dus reden we naar ons lunchadres midden in de stad. De geserveerde maaltijd mocht iedereen goed smaken. Echter met de drankvoorziening was er toch iets vreselijk mis. Jongres onze gids had vooraf al doorgegeven dat de gasten graag bier en cola wilden drinken. Bij aankomst bleek echter dat er slechts 1 fles bier op voorraad was en ook de voorraad koude cola was beperkt!. Ans was de enige in het gezelschap die kon genieten van een heerlijk koel biertje. De mannen hadden het nakijken. Ter afsluiting stond er nog een kopje koffie of thee op het menu.  Hierna reden we aanvankelijk door de drukte naar onze eindbestemming van vandaag; Bohorok. Hier logeren we aan de rand van de jungle waar we morgenvroeg een wandeling gaan maken om diverse soorten apen gaan bekijken. Te hopen dat wij ook hier niet de attractie zullen zijn voor hun! Omdat we niet t e laat aankwamen kon men bij daglicht nog lekker de omgeving van dit natuurrijke gebied gaan verkennen. De meesten van de groep bleken dit uiteindelijk ook gedaan te hebben. Er waren er zelfs die er nog een afspraak voor een massage aan over hadden gehouden. Nadat iedereen zich verzameld had in het restaurant werd de soep uitgeserveerd die zeer positief ontvangen werd vanwege de aparte smaak.  Het hoofdgerecht was in buffetvorm met diverse heerlijke gerechten waaronder tempé.  Bij ons beter bekend als alternatief voor vlees. Echter hier betrof het een heerlijke variant met een kruidig korstje eromheen; een specialiteit van deze streek. Omdat Els vandaag haar verjaardag had werd zij verrast met een speciaal nagerecht in de vorm van een enorm bord met vers fruit. Na een lang zal ze leven en een spontane receptie kon iedereen zich tegoed doen aan het heerlijke verse fruit direct uit deze omgeving. Na afloop kwam een van de rangers om te vertellen hoe het programma voor morgen er uit ging zien. Vanavond op tijd naar bed om de gemiste nachtrust in te halen.  De wake-up call staat voor 6.30 uur.

Maandag 23 juni

Nadat een aantal reizigers zich nog vermaakt hadden in een van de locale horecagelegenheden van Bakit Lawang en een leuk gemengd koor hadden gevormd met de dorpelingen werden we deze ochtend om 6.30 uur met geklop op de  deur gewekt voor een wandeling door de jungle van het Leuser nationaal park. Na het ontbijt stonden de rangers al op ons te wachten met daarbij een aantal vrijwilligers uit het dorp om het geheel te ondersteunen. In eerste instantie wachtte ons een flinke klim naar boven via diverse plantages van lokale boeren die er o.a. rubberbomen en cacaoplanten exploiteerden. Op diverse plekken werd gestopt om uitleg te geven over het e.e.a.

Al voordat we bij de ingang van het park waren zat er een vriendelijke aap op ons te wachten.  Hij nam gretig de meegebrachte bananen aan in ruil voor een aantal mooie foto’s die gemaakt konden worden. Uiteindelijk bereikten we de ingang van het park en liepen we al klimmend over lianen en diverse hindernissen naar een iets open plek. We hadden veel geluk vandaag want we  troffen er een moeder Orang Utan aan met 2 kinderen van haar 1 van 2 ½ jaar en 1 van 6 jaar. Kinderapen blijven tot hun 8e levensjaar onder moeders hoede. Deze apensoort leeft solitair dus van de vader geen spoor. Deze vriendelijke dieren lieten zich zeer gewillig fotograferen. Natuurlijk temeer omdat ze gevoerd werden met hun lekkernij; wortels voor kinderen en bananen voor de moeder. Als het goed is zullen er enkele foto’s vandaag of morgen bij het realtime verslag staan van dit bezoek.  Ook kwamen we op een plek waar merantibomen stonden van wel meer dan 300 jaar oud met een lengte van bijna 60 meter. Ze waren omwortelt met lianen die van boven naar onder groeien.  Ook passeerden we enkele termietennesten op de grond alsook in de bomen. Deze worden gretig door de apen leeggegeten.
Omdat het vanwege de droge tijd al ruim een maand niet geregend had was het deze ochtend aangenaam vertoeven in de jungle.

Even na 10 uur kwamen we weer beneden in het dorp aan waar de ranger ons nog meenam naar een plek waar een aparte geel met zwarte slang te zien was. Ook liet een medewerker ons zien dat er op een eco manier van fruitafval meelwormen gekweekt werden die gebruikt werden voor de visvangst.  Alleen jammer dat men nog niet geleerd heeft om op een eco manier met de omgeving om te gaan want overal verspreid ligt plastic afval in een dorp waar de mannen niet erg actief zijn met werken.  Na een wederom heerlijke lunch op deze bijzondere locatie reden we gedeeltelijk via dezelfde route naar onze volgend bestemming Brastagi.
Onderweg werd nog gestopt om te laten zien hoe de palmolie gekweekt wordt. Vanwege de velen gaten in de weg duurde het wel even voordat we Medan bereikten. De dagelijkse chaos is voor ons vreemd, maar voor de locals een dagelijks terugkerend ritueel tezamen met de meest vreemde vormen van vervoer! Nadat we de stad verlaten hadden reden we de bergen in en kwamen in een regenwoud terecht. Onderweg passeerden we kooien met vleermuizen die gebruikt worden als middel tegen astma. Overal waar je rijdt op de routes die we gebruiken is dagelijkse activiteit te zien. Dit komt vooral omdat de Sumatranen het liefst langs de doorgaande weg wonen. Er is constant wat te zien. Na een flinke klim kwamen we later in de middag aan bij onze koffiestop. Behalve een verfrissend drankje had de gids ervoor gezorgd dat we hier de heerlijk zoete ananas konden proeven die in deze omgeving als een van de lekkerste betiteld wordt. Bijgetankt reden we het laatste stuk van ons traject terwijl het al begon te schemeren. Onze laatste stop voor vandaag was de lokale markt van Brastagi die elke dag toto 20.00 uur geopend is. Hier konden we zien wat er allemaal in de omgeving verbouwd wordt. De dames van de fruitstalletjes waren heel royaal met het laten proeven van de diverse soorten fruit. Dit natuurlijk wel met een bijbedoeling waarvan ook gretig gebruik gemaakt werd. Eigenlijk zouden we om 19.15 uur weer verder rijden, maar omdat Nederland vanavond tegen Chili speelt ging men op zoek naar een lekker knabbeltje voor bij de tv. Uiteindelijk deed een lokale snackverkoper heel goede zaken want er werd het nodige gekocht van de lokale waar.  Paul had geregeld dat hij voor Jongres onze lokale gids een zak met de casave chips meekreeg als presentje. Na het nodige staande gebabbel in de bus om uit te leggen hoe de procedure voor vanavond er uit zag ging Paul zitten en kwam met een plof terecht op de zojuist gekregen chips. Hiervan bleek niet veel meer over, maar Jongres zei dat de smaak er niet minder om zou zijn. Het nodige gelach vanuit de bus was het gevolg na de knal. Het inchecken in het hotel verliep supersnel omdat iedereen gevraagd was zijn eigen koffer mee te nemen naar de kamer. Zodoende zat iedereen om 20.00 uur alweer aan tafel voor een uitgeserveerd diner.  Omdat het warme water maar tot 21.00 uur beschikbaar was begaf iedereen zich na het eten meteen naar de kamen om toch nog een warme douche te kunnen nemen. Vanavond om 23.00 uur begint de wedstrijd en wordt het ondanks een vroege start van vanochtend toch weer een latertje voor menigeen. Een troost is dat we morgen uit kunnen slapen want de wekker loopt pas om 8.00 uur af.

Dinsdag 24 juni 2014

In een heerlijk frisse omgeving hebben we de afgelopen nacht doorgebracht op zo’n 1200 meter boven de zeespiegel. De voetbalfans hadden gisteren een wel erg bijzondere ervaring van tv kijken. Iedereen had zich op tijd in de lobby gezeteld voor de tv om de wedstrijd Nederland Chili te gaan bekijken. De chips gekocht op de markt lagen al klaar en er was ook personeel geregeld om voor een natje te zorgen. Echter de Indonesische tv zond niet de wedstrijd uit die wij wilden zien!!!!  Een van de gasten had echter een idee. Na veel moeite kreeg hij uiteindelijk contact met het thuisfront om via de webcam van skype een verbinding te maken zodat op een klein tv scherm uiteindelijk toch vanaf de 2e helft de wedstrijd gevolgd kon worden.

Na het ontbijt vertrokken we even na negenen richting onze nieuwe bestemming Samosir. Al kort na ons vertrek hadden we onze eerste stop nadat we eerst door een zeer vruchtbaar landschap waar 365 dagen per jaar de meest uiteenlopend land en tuinbouwproducten worden verbouwd. Dit was bij een typisch traditioneel Batak dorp waar mensen nog in huizen op palen woonden. We werden hartelijk onthaald door de dorpsbewoners en mochten vrijblijvend een kijkje nemen in de woning waar men met 8 gezinnen op 1 verdieping woonde. Het is voor ons onbegrijpelijk dat dit anno 2014 nog steeds gebeurd. Vele traditionele zaken vielen ons op. O.a. het pruimen op een soort rode tabak wat mensen innerlijk sterker zou maken.
Vanwege de schoolvakantie liepen er veel kinderen rond die gretig de meegebrachte spullen in ontvangst namen. Ook de meegebrachte leesbrillen vonden gretig aftrek toen ze eenmaal ontdekten dat ze daardoor beter konden zien. We hadden veel geluk, want ondanks dat het een doordeweekse dag betrof vond er toch een bruiloft plaats in het dorp. We werden van harte uitgenodigd om bij de feestelijkheden aanwezig te zijn. Er werden handen geschud met het bruidspaar en volop foto’s gemaakt van dit voor ons niet alledaagse tafereel. Onder lichte dwang werd iedereen verzocht naar de bus te gaan. Echter niet voordat er een kleine bruidsschat gedoneerd was. Hierna reden we verder naar onze volgende stop; de Sipiso Piso watervallen. Deze plek met een lekker windje en volop zon was tevens de plek voor een korte koffiestop die voor de meesten alweer te kort was. Het was ook voor het eerst dat we een mooi uitzicht hadden op het Toba meer. Via een afwisselend landschap met continue activiteiten langs de weg met o.a. veel mandarijnen plantages, koffie en ecalyptusbomen voor de papierindustrie reden.
Een volgende stop was bij het longhouse van de 14 voormalige koningen die hier geregeerd hebben. Ook hier weer zonnige omstandigheden waarbij we een kijkje konden nemen in de voormalige verblijfsplaats van deze families. Wat opviel waren de prachtige bloemen die hier bloeiden. Bij kameleneiland maakten we nog een stop met een prachtig uitzicht over het meer. Hierna reden we door naar de kustplaats Parapat waar we konden aanschuiven voor een lekkere lunch. Na afloop kregen we de gelegenheid om nog rond te lopen door een toeristisch straatje dat om reden van een begrafenis was afgesloten. De nieuwsgierigheid trok velen van ons naar het ritueel waar muziek gemaakt werd. Bijzonder voor ons was dat er volop gedanst werd op de straat met een horde familieleden, vrienden en bekenden. Ook wij werden uitgenodigd om hieraan deel te nemen. Na het dansritueel werd de kist die gedurende de gehele ceremonie op straat stond gedeeltelijk geopend en kon men afscheid nemen tijdens dit 3 dagen durende gebeuren. Een paar verstekelingen die in het restaurant Hongkong achter waren gebleven werden alsnog opgehaald en uiteindelijk vertrokken we met de hotelboot over een onstuimig meer vanwege de stevige wind richting Tuk Tuk. Hier stond het personeel van het hotel al op ons te wachten om de koffers van de boot te halen. Na een inmiddels gebruikelijk welkomstdrankje kon iedereen al meteen naar de kamer met frontaal uitzicht op het Tobameer.  De reactie kwam al meteen om hier wat langer te blijven dan de 2 dagen die hier gereserveerd zijn. Vanavond staat het diner wat later gepland vanwege de latere lunch. Dit is echter geen straf wetende wat we vandaag allemaal beleefd hebben onderweg. Dit is de charme van dit land dat elke keer weer nieuwe verrassingen te bieden heeft.

woensdag 25 Juni 2014

Na overleg met de groep was uiteindelijk besloten om de dagtocht vandaag toch iets eerder te beginnen dan gepland. Om 7.00 uur liep de wekker af en konden we al genieten van een heerlijk zonnetje dat over het meer scheen. Met alle kamers die zicht hadden op het meer, natuurlijk een heerlijk ontwaken. Tijdens het ontbijt kwam de eigenaresse van dit hotel met de respectabele leeftijd van maar liefst 92 jaar!!! ons ook welkom heten. Ondanks haar hoge leeftijd houdt ze nog elke dag de vinger aan de pols. Samen met haar dochter runt ze dit mooie sfeervolle hotel. Na het ontbijt vertrokken we om 8.00 uur met de eigen hotelboot richting Ambarita. De helft van de groep verbleef in de schaduw en de rest zat op het zonnedek. Aangekomen bij deze kustplaats volgde eerste een wandeling door een winkelstraatje die naar de stenen tafel leidde. Hier gaf Jongres aan iedereen uitleg over de koppensnellers die hier nog niet zo lang geleden geleefd hebben. Ook gaf hij een korte demonstratie hoe de doeken die men hier overal ziet, gedragen worden o.a. als hoofddeksel. Paul was ondertussen bezig de door een van de gasten meegebrachte brillen te slijten aan de lokale bevolking die hiervan gretig gebruik maakte.  Er waren mannen die letterlijk het licht zagen toen ze een goed passende bril overhandigd kregen. Vooral met het priegelwerk met houtsnijden was dit een welkom hulpmiddel.

Nadat iedereen weer verzameld was ging de boot weer verder naar Simanindo. Hier kwamen we net op tijd aan om de Tor Tor voorstelling bij te wonen. Tegen het einde van dit programma werd iedereen uitgenodigd om zelf mee te dansen met de lokale bevolking. Op deze plek troffen we ook een kapokboom aan waar vroeger bij ons, en tegenwoordig hier nog steeds matrassen gemaakt worden.
Tijd om weer op de boot te stappen die ons in de omgekeerde richting naar ons lunchadres van vandaag; het Silintong hotel bracht. Hier genoten we van een heerlijke Batak lunch. Deze is wat kruiden betreft pittiger dan het eten op bijvoorbeeld Java. Onze boot bracht ons daarna nog een stuk verder naar het plaatsje Tomok. Hier bezochten we een museum met graven van de toenmalige koningen van dit gebied. Ook hier weer de nodige koopmomenten. Wat echter opvalt dat elke “winkel” dezelfde waren verkoopt.
Omdat het de moeite waard is de terugreis naar ons hotel te voet af te leggen wat zo’n 2 uur wandelen in beslag neemt, besloten de meesten deze uitdaging aan te gaan. Onderweg konden we het echte leven van de Batakkers zien voorbij komen. Ook de weelderige groei van planten en bomen waarvan de meesten een functioneel doel hebben verbaasden velen van ons. Ook passeerden we een cashewnoten boom waarvan de meesten niet wisten dat deze noot zo groeit. Ook zagen we pindastruiken veel soorten aubergines en tal van andere vruchten en kruiden waarvan een aantal voor ons onbekend. Na een korte stop voor een ijsje stond het laatste stuk van de wandeling er al aan te komen. Ook hier weer tal van nieuwe “ontdekkingen” op dit mooie eiland met zijn vriendelijke gastvrije bevolking.

Deze avond stond het diner gepland in een lokaal restaurant in Tuk tuk. We werden vriendelijk ontvangen in een huiselijke sfeer. Al snel stonden de eerste biertjes Bintang op tafel en werd het diner geserveerd. Weer even smakelijk en ook weer anders als vanmiddag. Nadat het nagerecht met vers fruit was uitgeserveerd werden we verrast met een optreden van de gastheer en gastvrouw die beiden over muzikaal talent beschikten. Daniel zong tijdens het zingen diverse vrouwelijke gasten toe waarvan hij na afloop het kamernummer kreeg! Dit natuurkijk als grap. Ook de opmerkingen van de gastvrouw naar de gasten toe waren lekker scherp zodat er menig lachbui opgewekt werd gedurende hun optredens. Ook vertelden ze tussendoor nog over lokale gebruiken en over hoe ze elkaar hadden leren kennen. Al met al een zeer geslaagde afsluiting van ons bezoek aan dit mooie eiland wat zijn tradities goed in ere houdt.
Morgenvroeg vertrekken we met de hotelboot weer richting vasteland voor onze laatste volle dag op Sumatra.

MEER FOTOS KIJK OP ONZE FACEBOOK PAGINA OF KLIK HIER

Donderdag 26 juni 2014

Helaas moeten we vandaag al weer afscheid nemen van het mooie eiland Samosir. Gisteravond werd het onverwacht erg gezellig. Ons diner was namelijk in een lokaal restaurant in Tuk Tuk. Nadat we ons diner hadden gehad werd het erg gezellig gemaakt door de gastheer en gastvrouw met de live muziek die samen met de gasten beleefd werd. Nadat ik zelf vertrokken was bleek het feest nog niet afgelopen want er werd nog meer muziek gemaakt en er werd zelfs een liedje ingestudeerd in de Batak taal. Sommigen bleken bij vertrek zo goed gedronken te hebben dat de miljoenen Rupia’s in de beurs zo hard geslonken waren door de vele biertjes Bintang dat er bij collega reisgenoten geleend moest worden!

De zon was al weer vroeg aan de horizon toen de wekdienst langskwam. Na een lekker ontbijtje gingen de koffers samen met ons de hotelboot op voor de overtocht naar Parapat. Hier stond onze bus al weer op ons te wachten om de tocht voort te zetten. Nog even wat postzegels gekocht voor enkele gasten door onze lokale gids Jongres en we konden vertrekken. Even later werd nog een stop gemaakt om  nog een paar laatste foto’s te maken vanaf een mooi uitzichtpunt.  Ook de brutale Macak apen waren al wakker en liepen driftig met opgetrokken lange staart rond. Nadat we weer op weg waren vertelde onze gids nog een leuke mop over Tarzan en de apen in de jungle. De apen vonden het maar vreemd dat Tarzan zijn staart aan de voorkant droeg! Daarna werd spontaan het geleerde lied van gisterenavond ingezet om Paul te verrassen.  Al snel zaten we op de Sumatra highway wat niet meer als een eenvoudige lokale weg inhield om onze rit naar Medan voort te zetten.
Al snel maakten we een volgende stop bij een grote orchidee kwekerij waar de dames ijverig bezig waren de duizenden planten waarvan velen in bloei te besproeien. Na een aantal mooie foto’s gemaakt te hebben van de bijzondere soorten reden we door naar de stad Siantar. Hier maakten we een verrassingsstop midden in de stad. Middels een wandeling door de alledaagse drukte belandden we bij een schoenmaker waar een van de gasten een nieuwe zool onder zijn schoenen kreeg.
Het vele werk werd beloond met 60 eurocent! Ook werden er door diverse gasten simkaarten gekocht voor de lieve somma van € 1,- om contact te kunnen maken met het thuisfront. Waarom zijn deze in Nederland zo duur? Hierna volgde een zeer boeiende wandeling over de dagelijkse traditionele markt. Hier was echt van alles te koop en kon je o.a. naar een van de vele kapsalons die in het doolhofcomplex waren ondergebracht. Met vele malen horas horas kwamen we uiteindelijk aan de andere kant naar buiten gelopen.

Na een korte rit kwamen we bij ons lunchadres aan; een echt lokaal restaurant waar we ook lokale soms heel pittige gerechten typisch voor de Sumatraanse keuken geserveerd kregen. Nadat we verder reden bleek dat deze route echt overbevolkt is met dagelijks verkeer. Menigmaal hielden we ons hart vast als we zagen hoe sommige weggebruikers zich verplaatsten. Een van onze gasten die in het dagelijkse leven examinator is bij het CBR kon zijn ogen ook niet geloven. Voor hem waren ze bij voorbaat allemaal gezakt voor hun rijexamen! Uiteindelijk kwamen we rond 17.00 uur aan in Medan waar we een hypermoderne shoppingmall van maar liefst 6 verdiepingen bezochten. Nadat iedereen weer verzameld was gingen we met de benenwagen richting ons restaurant voor deze avond. Ook dit was weer een surprise. We konden namelijk genieten van een heus Arabisch buffet met heerlijke gerechten. Met een voldaan gevoel verlieten we deze locatie voor een korte rit naar ons verblijfshotel het luxe 5* Aryaduta hotel. Jammer dat we hier maar 1 nacht zullen verblijven. Morgenvroeg loopt op tijd de wekker af voor onze transfer  naar Bandung op het eiland Java.

 

Verslag vrijdag 27 juni 2014

Na de wake-up call door de receptie was iedereen al op tijd in de ontbijtzaal aanwezig voor een wel zeer uitgebreid ontbijt wat gepresenteerd werd. Nadat alle koffers vanaf de 9e verdieping naar beneden waren gebracht en ingeladen reden we in alle vroegte door de binnenstad van Medan. Ondanks dit tijdstip was het al een drukte van jewelste op de groente en fruitmarkt die elke dag van 6 tot 12 uur plaatsvindt. Een kleurrijk schouwspel. Na een vlotte rit kwamen we al rond 7 uur aan op het nieuwe vliegveld van Medan voor de check in naar Bandung.
Nog even consternatie want het meisje bij de balie had eenzelfde stoelnummer 2 x uitgegeven. Bleek dat ze alleen naar de voornamen had gekeken. We hebben nl. 2x Elisabeth in onze groep. Gelukkig tijdig opgelost. De vlucht vertrok op tijd zodat we even voor 11.30 uur op het militaire/commerciële vliegveld van Bandung aankwamen midden in de stad. Hier ga je echt even terug in de tijd. Er zijn inmiddels wel plannen voor een nieuw vliegveld buiten de stad.

Jan Loen onze gids stond ons al op te wachten bij de uitgang en de bus evenzo. We boften want we kregen de nieuwste Mercedes bus mee van onze lokale reisagent.  Na een woord van welkom reden we naar het ereveld van onze landgenoten die hier gestreden hadden midden jaren veertig. Op deze begraafplaats liggen maar liefst 4000 mensen begraven waarvan een aantal onbekend. Totaal heeft Indonesië 7 van deze erevelden. Inmiddels was het tijd voor de lunch. Ook deze had een Nederlands tintje, want we reden naar de Indische tafel waar Nederlandse muziek en taferelen uit de oud-Hollandse tijd ons tegemoet kwamen. Alleen al voor de sfeer is het een mooie locatie.
Omdat we ons tijdschema in acht moesten nemen reden we van hier uit door het drukke verkeer met de meest bijzondere taferelen richting de Anklungschool van Pak Udjo. Hier kregen we eerst uitleg hoe de bamboe muziekinstrumenten gemaakt werden, waarna we een bijna 2 uur durende kleurrijke en muzikale show bijwoonden die iedereen zeer aangenaam verraste. Aan het einde van de show werd het pronkstuk Bohemian Raphsodie van Queen ten gehore gebracht en mocht iedereen samen met de kinderen de show dansend afsluiten.
Met een massa brommers als tegenliggers verlieten we de locatie om door het drukke spitsverkeer naar ons Art Deco hotel Savoy Homann te rijden. Na een vlotte check in kon iedereen om half acht aan tafel voor een heerlijk diner buffet.  Morgen vroeg wat langer slapen voordat de omgeving van Bandung verkend gaat worden.

Verslag zaterdag 28 juni 2014

Vandaag heeft Paul een gastschrijver ingehuurd om verslag te doen van alweer de negende reisdag. Paul had vandaag wat afspraken met de reisagent in Bandung en liet de groep achter in de vertrouwde handen van Jan.

Na een wat te vroege “wake-up call” om 5:15 in plaats van 7 uur door de receptie was iedereen al op tijd, en sommige 2 uur te vroeg 😉 in de ontbijtzaal aanwezig voor een wel zeer uitgebreid ontbijt. Aangezien we 2 nachten verblijven in het mooie Savoy Homann hotel hoeven we vandaag niet in te pakken en konden de koffers mooi in de kamers blijven.

Klokslag 8 uur vertrokken we vanuit Bandung naar een van de weinige witte kraters, genaamd Kawah Putit. Gedurende het eerste uur trok het ene na het andere mooie schouwspel aan de bus voorbij. Het is zaterdagochtend voor de Ramadan en op dit tijdstip waren de kraampjes aan de straat al weer druk bezocht met mensen die nog de hoognodige boodschappen moesten doen. Na enige tijd kwam de bus in de buurt van de vulkaan krater die we gingen bezoeken. Het ging best steil omhoog en de bus had moeite genoeg om boven te komen. Door dit rustige tempo konden we goed de natuur en aanplant van allerlei gewassen zoals aardbeienteelt in zakken, koffie, thee, bananen rijst, etc. bestuderen met de nodige uitleg van Jan. Eenmaal aangekomen bij de witte krater moesten we na een korte pauze allemaal omstappen in kleine oranje busjes om het laatste stuk naar de vulkaan top ons op “comfortabele”  wijze te laten vervoeren. Deze kleine busreis van enkele kilometers naar de top op 2300 meter was een attractie apart. Boven werden we bij de rand van de krater afgezet. Deze krater wordt alleen bezocht door lokale vakantiegangers en was een lust voor de ogen.
De krater is gevuld met wit zwavelhoudend water. Onze fotocamera’s stonden niet stil want iedereen wilde deze goed vastleggen. Spontaan werd ook nog een groepsfoto gemaakt door Jan aan de rand van het meer. Na afloop ging we weer met dezelfde busjes terug naar onderen. Hier was een levendige handel in verse aardbeien. In de bus circuleerde dan ook de nodige zaken aardbeien.

Hierna vertrokken we naar de thee plantage. Omdat de vers geplukte blaadjes in een dag gebrand en verwerkt moesten zijn wordt er op zaterdag niet geplukt om zo thee branders van hun vrije zondag te kunnen laten genieten. Hierdoor kregen we van Jan zelf uitleg van het thee verwerkingsproces. Na afloop werden lunchboxen uitgedeeld met allerlei lokale lekkernijen en zocht iedereen een leuke plaats op tussen de theeplanten om te picknicken. Ellie zocht het in de rijstvelden wat dieper op door een put van de binnenkant te gaan bestuderen.
Na de lunch reden we met een omweg terug naar het hotel. Onderweg hadden we nog een paar stops om foto’s te maken bij mooie plekjes. Bij het hotel aangekomen gingen enkele personen terug naar hun kamer en de rest, inclusief Paul, ging door naar een lokale markt om inkopen te doen. Aangezien net buiten Bandung veel kledingsindustrie zit kon tegen leuke prijzen mooie kleding gekocht worden. Om acht uur werd het lekkere eten in buffetvorm geserveerd in het hotel restaurant. Hierna gingen nog enkele personen de “Braga” inspecteren. Al snel werd een leuk kroegje gevonden, echter zo net voor de ramadan was het bier snel op waardoor we weer vroegtijdig huiswaarts moesten keren.

Verslag zondag 29 juni 2014

Nadat iedereen vandaag wel op het juiste tijdstip gewekt was en het royale ontbijt met een uitgebreide keuze aan warme en koude gerechten achter de kiezen was reden we om even na 8.00 uur door de betrekkelijk rustige straten van Bandung de stad uit. Na een stukje snelweg waarbij we o.a. een hypermodern voetbalstadion passeerden kwamen we weer over een normale doorgaande weg waar een zondagmarkt gaande was. Dit was ook het gebied met veel fabriekshallen waar textiel gemaakt wordt. Indonesië heeft geen katoen en zijde productie, maar er is heel veel maakindustrie vanwege de lage lonen. Niet veel later maakten we onze eerste stop bij een prachtig uitzicht over vele rijstterrassen  die er frisgroen bijstonden. Hier zijn vele mooie foto’s geschoten, en werden ook de eerste brillen die een aantal reisgasten mee hadden gebracht uitgedeeld. We reden verder en kwamen na een afwisselende route aan bij de parkeerplaats van Naga dorp.
Via bijna 350 treden kwamen we in een dorp wat zich helemaal heeft afgezonderd van de buitenwereld en graag op hun eigen manier hun leven wil leiden. In de 101 huizen en een aantal bijgebouwen wonen iets meer als 300 mensen die op primitieve wijze hun dagelijkse leven invullen. Gekookt wordt er op een houtkachel en de 3 tv’s die het dorp rijk is werken op een accu! We werden rondgeleid door een van de bewoners en kregen uitleg over hun manier van leven. Paul was al voorop gelopen om de tassen met brillen te laten passen bij de oudere mensen waarvan sommigen heel slechts kunnen zien. Ook hier waren ze weer heel blij met deze gift.  Een enkeling waagde zijn voeten in een van de vijvers om ze af te laten knabbelen door de aanwezige visjes. Geleefd wordt er van de verkoop van souvenir artikelen die zelf gemaakt worden en soms met de verkoop van rijst. Ondanks dat leven deze mensen toch een heel gelukkig bestaan. Nadat we een kopje koffie of thee hadden genuttigd reden we verder naar Tasik.
Hier nuttigden we achter gesloten deur vanwege de Ramadan  onze lunch bij een niet-Moslim Chinees restaurant.  Rond 15.30 uur vertrokken we voor het laatste gedeelte van onze 275 kilometer lange rit naar Pangandaran.  Na verloop van tijd werd het rond zonsondergang toch weer veel drukker onderweg omdat iedereen eten ging inkopen. Ook passeerden we nog een plek waar kort tevoren een tankauto in een greppel lag. Uiteindelijk na vele bochten kwamen we op de hoofdweg van Pangandaran aan.
Het inchecken bij het hotel verliep razend snel zodat iedereen als hij dat wilde nog een duik kon nemen in het hotelzwembad alvorens om 20.00 uur de weg over te steken naar restaurant Relax. Vanavond was het a la Carte eten. Dus iedereen koos iets lekkers van de kaart. Zelf de royale desserts werden niet overgeslagen. Vanavond wordt het voor de meesten toch een latertje want om 23.00 uur is de wedstrijd Nederland-Mexico live te volgens op een tv-scherm in het restaurant. Gelukkig morgenvroeg een late wake-up call zodat iedereen toch een beetje kan uitslapen.

 

Verslag maandag 30 juni 2014

Na een spannende voetbalavond waarvoor een deel van de reizigers wakker was gebleven. Wellicht heeft hun support aan de overwinning bijgedragen! Ondanks dit latertje was vanochtend iedereen weer op tijd actief om mee te gaan op de dagtocht die facultatief op het programma stond.

Er waren veel gasten die was hadden om gereinigd te worden. Jan had een lokaal adres waar voor een minimaal bedrag iemand de handen uit de mouwen wilde steken. Bij de locatie waar de becak fietsen klaarstonden kwam deze mevrouw met een grote wasmand die te klein bleek om deze in ontvangst te nemen. Daarna kreeg ieder zijn eigen becak toebedeeld met stuurman en trapper zodat iedereen kon genieten van de tocht. Allereerst reden we naar de kust waar we konden zien hoe de traditionele visserij plaatsvindt. Een zwaar karwei om de netten aan wal te trekken. Vanwege de zonneschijn konden leuke plaatjes geschoten worden. Hierna weer opnieuw opgestapt voor een rit naar het vissersdorp waar we konden zien hoe de diverse soorten vis en visjes verwerkt werden. Het rook niet erg fris omdat de meeste vis hier gedroogd wordt. De vrouwtjes waren ijverig bezig met het schoonmaken ervan. Onze volgende stop was bij een locatie waar schelpen en alikruiken werden leeggehaald om vervolgens met chloride gekookt te worden. Een smerig werkje maar het levert wel schone schelpen op die verwerkt worden tot souvenirs of als dat niet meer kan tot kippenvoer. Andermaal reden we verder totdat we bij de lokale markt aankwamen.  Met Jan voorop liepen we langs de meest uiteenlopende kramen waar de lokale productie verhandeld werd. De meesten zagen voor het eerst hoe een kerriewortel eruit zag. Het rook ook hier niet overal even fris, maar dat mocht de pret niet drukken. Aan de andere kant van de markt stonden onze “taxi’s” weer op ons te wachten. Vervolgens fietsten we naar een Kampung waar we te zien kregen hoe Tempeh gemaakt werd van sojabonen. Dit is een veel gebruikt product in de Indonesische keuken.
Op een andere plek was te zien wat er met de kokosnoten gebeurt. Letterlijk elk deel van deze vrucht en boom wordt gebruikt. Even verder konden we zien hoe van het sap van de kokosbloem palmsuiker gemaakt werd. Toevallig was er een local in de buurt die liet zien hoe ze als apen in de boom klommen om de emmertjes te wisselen en de bloem weer opnieuw aan te snijden zodat het vruchtwater er weer uit kon sijpelen. Dit levert per dag ongeveer 1 liter aan suikerwater op dat vervolgens zo’n 4 uur gekookt wordt om er bruine suiker van te maken. De laatste stop tijdens deze Kampungtour was bij een rijstpellerij waar de machines het vlies van de rijstkorrel verwijderde. Daarna reden we met de bus verder naar onze volgende plek; De green canyon. De weg was niet overal even geweldig, maar de luchtgeveerde bus ving gelukkig het meest  op.
We troffen het met het weer want de kreek was mooi groen. Met gemiddeld 5 personen per boot voeren we door een prachtig groene omgeving richting de plek waar het zoete en zoute water elkaar troffen. Een van de boten had onderweg nog een kleine aanvaring met een andere boot. Onze boot had gelukkig geen schade, maar de andere kapseisde bijna! Bij de grot aangekomen was het maar goed dat er een dakje boven ons hoofd zat want overal kwam het water naar beneden gevallen. Een aantal van ons konden aan wal klimmen om van daar uit foto’s te maken. Een aantal bleef liever in de boot zitten. Nadat we weer terug gevaren waren bracht de bus ons naar een klein dorp van waar we o.a. lopend over een bamboe hangbrug al lopend de kreek overstaken. Een druk gebruikte wiebelbrug door de lokale bewoners met brommers. Rond 3 uur waren we terug in Pangandaran waar we direct aan konden schuiven voor de lunch.
Om 17.00 uur vertrokken we voor de laatste keer met de bus richting de kust voor een bezoek aan een plek die in 2005 door de Tsunami was getroffen en waar vissers op traditionele wijze vis vangen. Helaas was de zonsondergang deze dag niet mooi te zien, maar de omgeving straalde wel een bepaalde sfeer uit. Terug in het hotel hadden een aantal dames een afspraak voor massage. Vanavond gaan we op bezoek bij de familie van Jan alwaar ons een leuke avond te wachten staat met eten, muziek en zang.

VOOR MEER FOTOS KIJK OP ONZE FACEBOOK PAGINA DIRECT ER NAAR TOE? KILK HIER

 

Verslag dinsdag 1 juli 2014

Voordat  het verslag volgt van vandaag eerst even de avond hiervoor besproken.  Om 8.00 uur bracht de bus ons naar het huis van de familie van Jan onze gids alwaar we gastvrij ontvangen werden op de binnenplaats van het huis. Er stonden een aantal banken en tafels klaar waar we plaats konden nemen. We konden al meteen naar het buffet wat door de vrouw des huizes klaargemaakt  was. Ook hier weer een andere smakelijke Indonesische keuken. Tijdens de maaltijd speelde een organist al diverse deuntjes om in de stemming te komen. Na afloop van het eten waren er 2 Indonesische dames die diverse liederen ten gehore brachten. Ook waren er regelmatig “gastoptredens” van de reisgasten zelf.  Jan en Fred voerden echter de boventoon met hun zangtalenten. Ook kon er gedanst worden waar ook regelmatig gebruik van gemaakt werd. We moesten zelfs een Indonesisch dansje leren. Ook kwam de dame van de wasserette de was terugbrengen die deze ochtend ingeleverd was. Echter ze had alles door elkaar gehusseld zodat iedereen op zoek moest naar zijn eigen kleding. Uiteindelijk bleven er 2 onderbroeken over waarvan tot op heden nog niet bekend is van wie ze zijn. Tegen 22.30 uur reden we weer terug naar ons hotel.

Vanochtend hoefden we niet zo vroeg op dus ieder kon op zijn gemak ontbijten. Om 9.00 uur vertrokken we en werden we met Nederlandse vlaggetjes uitgezwaaid door het hotelpersoneel. Al snel bleek dat een van de gasten zich half aangekleed in de bus begeven had. Het hotelpersoneel had Paul nl. een aantal sieraden van Annemie in de hand gedrukt die  op de kamer achtergebleven waren. Nadat het internationale nieuws voorgelezen was door Paul werd het raadsel van de kip en de Kokosnootbloem opgelost. Jan had de bloem van een kokosnoot meegenomen in de bus. Deze werd helemaal ontleed en toen was duidelijk wat er bedoeld werd met dit raadselachtige verhaal.

Nadat we de bergpas over waren staken we de grens over naar midden Java. Hier werd gestopt om foto’s te maken. We kwamen in een heel ander landschap terecht met grote rijstvelden die er frisgroen bijstonden. Na enige tijd werd een stop gemaakt bij een van de vele steenfabrieken die we vandaag nog zouden passeren. De klei van de rijstvelden werd gebruikt om op primitieve wijze stenen te maken. Zwaar werk voor een paar cent per steen die het oplevert. En dat in een warme omgeving. De kinderen ter plaatse vermaakten zich trouwens met een soort duivenwedstrijd. Er volgde nog een afwisselende route met o.a. veel rubber en harsbomen waaruit lijm gewonnen werd. Ook nog even een toiletstop bij een tankstation waar de nodige ijsjes ingeslagen werden. Daarna reden we door grote teakplantages met bomen die wel meer dan 40 jaar moeten groeien voordat ze geveld worden. Het wordt ook wel een generatieboom genoemd. Even na 12 uur kwamen we aan bij ons lunchadres. Ondanks een bericht vorige dag was men niet echt optimaal voorbereid op onze komst want er waren niet voldoende gekoelde drankjes aanwezig. Uiteindelijk werd het toch nog snel en goed opgelost. Nadat iedereen lekker gegeten had reden we weer verder door een landschap waar continue wat te zien is. Bij een stop was o.a. te zien hoe mannen kleizand uit de rivier haalden om hiermee dakpannen te maken. We maakten nog even een toiletstop op een plek waar een vijver was met 2 enorm grote vissen die we nog nooit gezien hadden. Het bleken een soort superkarpers te zijn die van een van de andere Indonesische eilanden vandaan kwamen. Onze laatste fotostop was bij een mooi sawa landschap waar een grote rivier doorheen kronkelde. Mensen sjouwden hier stenen naar boven die als fundering voor de huizen en stratenbouw gebruikt werden. Ook werd in deze streek veen Salak en suikermais verbouwd. Tegen schemering kwamen we aan in Wonosobo waar we gaan overnachten in het Kresna hotel waar ooit Bernard en Juliana ook overnacht hebben. Bij aankomst stond er al een bord bij de ingang met het opschrift “Welcome Reishuis groep”. Vanavond uit eten bij een lokaal chinees restaurant en morgen vroeg weer op omdat we om 8.00 uur vertrekken voor een tocht met lokale busjes naar het uiterst vruchtbare Dieng Plateau op zo’n 2100 meter hoogte.

Verslag woensdag 2 juli 2014

In een heerlijke frisse omgeving die we de afgelopen dagen ontwend waren konden we van een nieuwe dag gaan genieten. Om 8.00 uur reden we met 3 lokale busjes de bergen in richting Dieng Plateau. Vanwege de soms steile hellingen die beklommen moesten worden was dit geen overbodige luxe. Overal langs de weg gonsde het van de activiteiten. Vanwege de grote vruchtbaarheid van dit gebied dat de grootste aardappelproducent is van heel Java wordt echt elk plekje hoe hoog gelegen gebruikt om iets te verbouwen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het wordt verbouwd.
Vanwege het vroege tijdstip hadden we een mooi uitzicht op een gedeelte van de hazenlip met ruim 3000 meter hoogte. De kerststerren bloeiden ook volop langs de weg en de klokbloem vindt je hier in maar liefst 3 kleuren met de witte variant als enige in een dubbele bloemvorm. Nergens anders vindt je deze bloeiwijze. Van de uitgedroogde bloemen maakten ze vroeger een slaapmiddel. Na enkele fotostops met mooie uitzichten op steile bergen waar alles nog handmatig beplant bemest en geoogst wordt kwamen we uiteindelijk in Dieng aan. Het zonnetjes scheen uitbundig en Jan gaf ons uitleg over het ontstaan van dit tempelcomplex 700 jaar na Christus. Helaas is het niet mogelijk alles te herbouwen omdat eenvoudigweg de bouwtekeningen ontbreken. Door irrigatie van de Nederlanders tijdens de koloniale tijd is dit complex tevoorschijn gekomen. Hierna reden we verder naar een actieve krater waar de zwavel lucht ons al tegemoet kwam. Hier borrelde het op tal van plaatsen behoorlijk. Bij de groter krater stoomde het continue zodat het moeilijk was om duidelijke foto’s te maken. Met het gas dat vrijkomt worden gasflessen gevuld om te koken, stroom opgewekt en watercentrales draaiende gehouden.  Hierna reden we naar het kleurenmeer.
Even leek het er op dat er niet voldoende zon zou zijn, maar dat viel achteraf gelukkig mee zodat er mooie foto’s gemaakt konden worden van dit meer waar water opborrelt in combinatie met zoet water wat een kleurenreactie teweeg brengt. Hierna reden we weer naar beneden wat ongeveer 1 uur in beslag nam. Na een toiletstop bij ons hotel stapten we over op onze eigen bus en reden we naar ons lunchadres van vandaag; een “fastfood” restaurant Indonesische stijl.
Het landschap waar aansluitend doorheen reden stond vol met tabaksplanten die nu in de droge tijd optimale condities hebben om in 3 maanden en 20 dagen tot wasdom te komen. Ook werden er vele pepertjes gekweekt in deze omgeving. Vanwege de steeds beter wordende rijomstandigheden arriveerden we al even na 16.00 uur in Magelang op ons 5* overnachtingsresort  Puri Asri fraai gelegen tegen een berg aan de rand van een rivier.
Hier konden we een paar uur relaxen. Sommigen reden met een van de busjes van het hotel naar het stadscentrum om inkopen te doen of een bezoek aan de kapper te brengen. De heren werden hier geknipt en gemasseerd voor maar liefst 60 eurocent! Vanavond staat het avondeten gepland in een van de restaurants van het resort met gezellige live muziek op de achtergrond. Morgen loopt de wekker om 6.45 uur af omdat we de Borobudur gaan bezoeken die op dit tijdstip van de dag nog een aangename temperatuur kent.

Verslag donderdag 3 Juli 2014

Helaas is het verblijf in het luxe Puri Asri resort maar voor 1 nacht. Ook het ontbijt gaf zonder overdrijven weer enorm veel keuze. Wordt er in Nederland bespaard op personeel, hier is er sprake van een overdaad. Mooi op tijd reden we richting ons eerste bezoekpunt van vandaag; De beroemde Borobudur. Via de nieuwe ontvangstruimte kwamen we op het grote complex waar koffie, thee en water klaarstond alvorens aan de rondleiding te beginnen. Ook werd iedereen voorzien van een Sarong; ook de mannen. Via de detectiepoortjes kwamen we op het terrein. Een boeiende excursie volgde waarbij de hele piramide beklommen werd met zijn 500 tekening uitgehouwen in steen. Na afloop liepen we via een markt waar de verkopers ons toeschoten naar de bus. Niet veel verder stapten we uit bij de Mendut tempel waar we zagen in welke omgeving de monniken hier leven. Prachtig onderhouden met o.a. een speciale boom waar exotische bloemen tegen aan een boomstam groeien. Toevallig waren de monniken bezig met een gebed en aansluitend een maaltijd geschonken door een groep mensen uit Jogyakarta. Langs dit complex lag de mendut tempel die ook van binnen bezocht kon worden. Inmiddels was het tijd voor de lunch. Op deze plek was ook een zilver coöperatie waar we konden zien hoe zilveren sieraden en kunstvoorwerpen gemaakt en verkocht werden. Ook dit was weer een aangename verrassing. De omgeving, het personeel, de maaltijd; alles klopte. Er kwamen complimenten over het meer dan vriendelijke personeel. We vervolgden de reis richting Jogyakarta waarbij we onderweg een stop maakten bij de overblijfselen na de meest recente uitbarsting van de Merapi. De een zijn dood is de ander zijn brood gold hier letterlijk. We naderden de enige stad op Java waar men een eigen sultan heeft die goed voor zijn volk zorgt. Bekend is deze stad o.a. vanwege zijn Batik kunst. We bezochten derhalve het atelier van Kabul waar we konden zien hoe deze kunststukken gemaakt werden en natuurlijk werd er weer het e.e.a. gekocht. Als laatste reden we naar de beroemde Marloboro street; de shoppingstraat van deze stad. Hier kregen we vrije tijd om zelf rond te kijken. Ons overnachtingshotel voor de komende 2 dagen was ook weer niet verkeerd. Met de bus reden we naar ons diner adres. Morgen staat er een dagprogramma te wachten met op verzoek uit de groep als extra toevoeging een bezoek aan de mooie minder bekende Prahamahan tempel.

Verslag vrijdag 4 juli 2014

Vanochtend wat langer uitslapen want we vertrokken pas om 8.30 uur. Het ontbijt was deze keer weer heel rijkelijk. Er was zelfs hagelslag en pindakaas. Ook de koffie was van goede kwaliteit. En er was zelfs keuze uit diversen soorten yoghurt. Al snel nadat we in de bus zaten kwamen we aan bij onze eerste excursie van vandaag; een sigarenfabriek waar het meeste werk nog handmatig plaatsvindt. We kregen een uitgebreide rondleiding waarbij het volledige verwerkingsproces van de ruwe tabaksbladeren tot de diverse soorten sigaren te zien was. Er was volop bedrijvigheid want de eerste oogst van dit jaar van West-Java was al binnen. Met enkel vrouwenhanden werden de sigaren gemaakt. De allerkleinste soort werd met Hollandse machines gemaakt. Ook de sigarenplanken in deze fabriek opgericht in 1920 komen uit Nederland. Tot voor kort werd hier o.a. Drum gemaakt voor de Nederlandse markt. Van de oorspronkelijk 500 medewerkers zijn er momenteel nog 220 over. Dit vanwege de afnemende vraag naar tabaksproducten. De dames dienen minimaal 320 stuks per dag per persoon te produceren. Boven dit aantal ontvangen ze een extra bonus. Het weekloon bedraagt  800.000 Rupiah. Aan het einde van de rondleiding kon er ook gekocht worden en kreeg iedereen als geschenk een sigaar in cadeauverpakking mee naar huis. Onze volgende stop was bij het paleis van de Sultan ofwel de Kraton. Hier leidde een lokale gids die helaas slecht te volgen was ons rond door het complex. Hij gooide zoals wel eens vaker gebeurt te veel met jaartallen. Daarna brachten we een bezoek aan een atelier wat met uiterste precisie schaduwpoppen maakt. Dit pure handwerk vergt uiterste precisie en het kost gemiddeld 1 week om 1 pop te vervaardigen! We werden verrast met een kort optreden ter plaatse. Onze volgende plek waar we verwacht werden was een traditionele batik fabriek waar stoffen gemaakt werden zowel bedrukt als handmatig. Een heel werk om een lap stof te maken met alle baden die gebruikt worden. Inmiddels was het alweer na twaalven zodat we toe waren aan de lunch. Op een andere locatie, maar van dezelfde eigenaar als gisterenmiddag konden we weer genieten van een uitstekende lunch. Dit gebied ligt op een breuklijn waar in 2005 een grote aardbeving heeft plaatsgevonden met vele doden door ingestorte huizen. Hierna reden we terug naar het hotel waar degenen die meegingen naar de Prambanan tempel zich kort konden opfrissen. Op advies van Paul werd besloten vanavond niet naar de Ramayana voorstelling te rijden, maar in het hotel te blijven na terugkomst voor het diner. Morgen rijden we naar onze volgende bestemming Kediri met onderweg weer enkele stops op speciale locaties.

Verslag zaterdag 5 Juli 2014

Na 2 overnachtingen in hetzelfde hotel moeten we helaas vandaag alweer verder. Iedereen was zo als gewoonlijk mooi op tijd in de bus zodat we aan de rit van vandaag konden beginnen.
Onderweg konden we nog een glimp opvangen van de tempel die gisterenmiddag bezocht was. Na enige tijd rijden kwamen we aan bij een traditionele suikerfabriek waar we een uitgebreide rondleiding kregen. We kwamen op plaatsen waar je in Nederland om veiligheidsredenen absoluut niet zouden mogen komen. In het kort het proces van de verwerking van suikerriet tot suiker, alcohol en spiritus, want ook dat wordt van suikerriet gemaakt.
We zagen buiten de lorries staan die rechtstreeks van de plantages naar de fabriek gereden worden. Met een aantal kettingen wordt de lading opgetild en komt op een loopband terecht aangedreven door een ouderwetse stoommachine van de Fa. Stork uit Hengelo gebouwd in het jaar 1920! Ook de stoomlocomotieven die gebruikt worden zijn soms al 100 jaar oud! Hierna wordt het suikerriet versneden en uitgeperst. De melasse ofwel het suikerwater komt in een grote ketel terecht waar het vermengd wordt met 10% kalk. Als dat niet gebeurt zou je uiteindelijke bruine rietsuiker krijgen. De uitgeperste stengels worden gebruikt om de ketels te stoken. Dus er gaat niets verloren. Deze massa wordt overgepompt in ketel 1 vacuüm op 50 Graden gestoomd wordt. Hierna wordt deze massa overgebracht naar ketel 2 die met stoom van 70 graden wederom vacuüm de stroop verhit. Daarna wordt hij uit het vat gelaten en ruik je de karamelachtige stroop die eronder uitloopt. Via een wokkel wordt deze massa naar ketel 3 gebracht waar de inmiddels sterk ingedikte stroop weer verwarmd wordt naar 70 graden. Hierdoor vindt er een scheiding plaats van de 1e kwaliteit die op de bodem achterblijft en de 2e kwaliteit die bovenop drijft. Deze wordt eraf gehaald en vermalen tot bruinachtige suiker 2e kwaliteit. De 1e kwaliteit wordt ook vermalen tot suikerkristallen en komt uiteindelijk in zakken van 25 kg terecht. De 2e kwaliteit wordt op een andere plek gedestilleerd en hierdoor komt er alcohol vrij en spiritus. Van elke 100 kilo rietsuiker die verwerkt wordt blijft trouwens maar 10% suiker over. Al met al een zeer boeiende rondleiding die we niet hadden willen missen en ook zeker in het programma blijft voor de komende jaren.

Na enige tijd rijden kwamen we in de vrij moderne stad solo terecht waar familie van de koning van Jogya woont. Hier werden we op zeer deskundige en duidelijke manier rondgeleid door iemand die echt kennis van zaken had. Hij sprak duidelijk Nederlands en wist op humoristische wijze de geschiedenis van deze Sultanfamilie die trouwens nog steeds op het complex woont te vertellen. Ook kwamen er diverse details aan het licht. Zoals waarom er bij de kroning 9 dames een dansritueel verzorgen. Dit heeft te maken met de 9 gaten die een menselijk lichaam heeft. Volgens een aantal onder ons zou dit aantal echter niet kloppen! Ook zagen we diverse gouden en zilveren sieraden die gedragen werden. Ook de kuisheidsgordel voor de koning en de koningin werden getoond. Een hilarische verhaal. Echter bedoel om het bloed van de familie ook echt blauw te laten! Ook kwam Prins Bernard hierbij op komische wijze ter sprake.  Door het enthousiasme van de lokale gids duurde de rondleiding dan ook langer dan gepland.  Vanwege deze vertraging en de enorme drukte onderweg kwamen we vandaag pas om 16.00 uur aan bij ons lunchadres, wat trouwens weer voortreffelijk smaakte. Het begon al te schemeren toen we daar vertrokken. Dit omdat we bijna een tijdszone verder zijn gereisd over dit afwisselende eiland. We hadden inmiddels al vele rijstvelden, suikerrietplantages en teakplantages gezien toen we stopten op een plek waar de wortels van deze vaak wel 90 of 100 jaar oude bomen gebruikt worden om er ware kunststukken van te maken. De fantasie van de makers kent geen grenzen. Menigeen zou graag een van de pronkstukken die betrekkelijk weinig kosten mee willen nemen. Het uit de grond halen van een boomstronk neemt gemiddeld 3 weken in beslag voordat hij bewerkt kan gaan worden!

Het laatste deel van deze rit verliep in het donker. Derhalve werd de tijd opgevuld met de nodige mopjes en een spontaan kofferspel waarbij iedereen aan het woord kwam. Het duurde een hele tijd voordat iedereen doorhad hoe het werkte. Even na 19.00 uur kwamen we aan in Kediri in ons mooie  hotel waarvan de eigenaar 3 grote sigarettenfabrieken bezit op Java met elk 15.000 werknemers! Helaas kunnen we de fabriek niet bezichtigen omdat deze op zondag gesloten is. Morgen staat ons een natuurrijke dag te wachten in een zeer afwisselend landschap met bergen een rivier, een waterval en veel planten, bloemen en koeien.

Verslag zondag 6 juli 2014

Met een dinerbuffet in het naast het hotel gelegen restaurant was er alweer een dag voorbij. De tijd vliegt hier om zonder dat je er erg in hebt. Er wordt al regelmatig gezegd; “nog maar .. dagen” Een heel goed teken natuurlijk. Maar er is elke dag zoveel te zien dat je geen gevoel  hebt van dag en tijd. De echte diehards hadden de wekker gezet om het WK duel te kunnen zien. Ze moesten echter tot het laatste moment wachten om met een gerust hart de nog resterende nacht te slapen. Het ontbijt was ook weer enorm uitgebreid zodat het moeilijk was een keuze te maken. Om 9.00 uur reden we de stad uit. Een enorm monument op de stadsgrens met palmbomen omzoom  herinnerde ons weer aan de geloofsovertuiging die hier heerst.  Al snel werd de eerste stop gemaakt bij een rijstveld waar men bezig was met de oogst. We moesten wel een stuk in de warmte over de walletjes lopen voordat we konden zien waar men mee bezig was. In dit geval was het de zwarte kleefrijst die geoogst werd. Deze heeft 6 maanden nodig alvorens geoogst te worden en wordt maar liefst 1 meter hoog. Doordat deze zwaarder is dan de witte rijst knikt de stengel ook om en bij een beetje wind gaat hij plat liggen. Extra moeilijk om met de sikkel te oogsten. Hij brengt echter 2 x zoveel op dan de witte variant.

Na nog een tijdje door een vlak gebied gereden te hebben waar ons een ontelbaar aantal wagens geladen met suikerriet tegenkwam, reden we de bergen in. Een prachtig landschap ontvouwde zich voor onze ogen met ontzettende veel variatie. Palmbomen, bananen, kapok, maïs casave etc etc.  Om dit op beeld vast te kunnen leggen werd een extra stop ingelast.  Daarna kwamen we in een bergachtig gebied waar veel koeien gehouden worden. Weliswaar binnenhuis en in kleine aantallen van maximaal 3 of 4 stuks, maar men kan er van leven. In een omgeving met op de achtergrond een groot meer stapten we uit voor een wandeling. Onderweg zagen we o.a. hoe gember groeide en hier werden ook volop rode sjalotjes verbouwd. Ondanks dat het zondag was werd er volop gewerkt. Een prachtig uitzicht op het meer waar vissers bezig waren met het vangen van karpers behoorde ook tot het beeld wat we zagen. Nadat we weer terug waren bij de bus had iedereen het zweet op de rug staan van de transpiratie. De lokale bevolking moet echter de hele dag in deze hitte werken op het land.
We klommen verder omhoog en kwamen uiteindelijk bij een 85 meter hoge waterval aan die gelegen was in een mooi natuurpark. Hier werden de nodige foto’s geknipt met op de achtergrond het kletterende water met een begroeide wand. In deze omgeving waren ook heel veel brutale apen te vinden die zelfs het meegebrachte eten bij de mensen uit de hand gristen. Dat Hollanders ook een stuk ondeugd in zich hebben bleek wel bij een speciale plek met paddenstoelen waar de nodige licht erotische foto’s geknipt werden!  Inmiddels begon het licht te regenen en kwam Jan en de bijrijder Heman met de nodig paraplu’s aanzetten. Na een afdaling naar Batu werd de lunch geserveerd in een Chinees restaurant wat ondanks de Ramadan toch open was. In deze bloem en plantrijke omgeving bezochten we aansluitend een orchideeënkwekerij.  De fotocamera’s moesten overuren maken. Alsof het nog niet genoeg was stopten we even verder bij een Bonsaikwekerij die o.a. ook exporteert naar Nederland. Sommigen stammen waren wel meer dan 35 jaar oud! Inmiddels begon het al een beetje te schemeren omdat we dicht bij een zone grens zitten.  Na enig oponthoudt vanwege de verkeersdrukte kwamen we net voor de duisternis aan in Malang. We maakten een korte stadsrondrit om te laten zien hoe rijk deze stad is aan mooie oude gebouwen en veel natuurschoon. We reden o.a. over de Hollywood boulevard van Malang met aan weerszijden hoge palmbomen en in het midden een prachtig breed plantsoen.  Uiteindelijk kwamen we bij een enorme rotonde met in het midden een prachtig plantsoen en eromheen aan de buitenkant Acaciabomen met stammen van wel 2 meter doorsnee. Hier lag o.a. het stadhuis van deze stad en het oudste hotel.  Na deze tour reden we naar ons wederom fraaie hotel Santika waar we werden ontvangen bij het zwembad met koffie, thee en een lekkere snack.  Vanavond gaan we buiten de deur dineren op z’n Europees. Een aantal gasten hebben er voor gekozen om vannacht om 1.00 uur gewekt te worden voor de Bromo tour. De rest kan “uitslapen” tot 7.00 uur. Deze gasten vertrekken samen met Paul en zullen de Bromo-gangers op weg naar onze volgende bestemming Kalibaru treffen.

Verslag maandag 7 juli 2014

Gisterenavond voor de afwisseling eens een keer westers gegeten in een koloniaal pand dat begin veertiger jaren gebouwd was door een Nederlander. Hier konden we genieten van diverse steaks verse groenten en hoe Hollands kan het met frietjes. Nadat we terug waren in het hotel ging iedereen al op tijd naar zijn kamer want er waren een aantal gasten die de komende nacht de Bromo tour gingen doen. De anderen konden blijven liggen tot 7.00 uur. Nadat de “thuisblijvers” hadden genoten van een wederom zeer uitgebreid ontbijtbuffet reden zij om 8 uur naar de plek waar we de anderen zouden ontmoeten. Onderweg werd zoals elke dag het internationale nieuws door Paul doorgenomen en hij vertelde tevens het e.e.a. over de financiële omstandigheden van de werkende Indonesiërs. Dit kwam bracht  iedereen tot nadenken hoe goed wij het wel niet hebben in Europa.  Tot we een half uur onderweg waren kregen we een telefoontje dat een van de gasten iets vergeten was mee te nemen. Gelukkig volgen er in Juli nog andere Reishuis gasten die dit dan mee kunnen nemen naar Nederland.

Door een industrieel gebied met veel grote oude en gloednieuwe fabriekshallen kwamen we uiteindelijk aan in Probolinggo waar we na even wachten de nachtdravers welkom konden heten. Zij hadden een geweldige tour achter de rug en kwamen terug met  enthousiaste verhalen van wat ze beleeft hadden. De zonsopgang was bijna perfect, en ook het zandmeer en de beklimming van de Bromo had grote indruk achter gelaten. Hierna reden we samen verder richting Kalibaru; onze eindbestemming van deze dag. Paul wilde even een spontane stop om de lokale bananen te laten proeven die veel zoeter van smaak zijn dan die in de Nederlandse winkels. Continue kwamen we trucks tegen volgeladen met suikerriet. Het gebied waar we doorheen reden is de grootste suikerproducent van Indonesië. Het door de Nederlandse regering aangelegde irrigatiesysteem verzorgd een enorm gebied met een kanalen met veel aquaducten erin voor een continue bevloeiing van de akkers.
Rond 13.00 uur kwamen we aan in Jember waar we op een fraaie plek die wel iets weg had van de ingang van de Efteling met in dit geval een grote koikarper vijver konden genieten van een uitstekende lunch met het koudste bier van Jember zo stond bij de ingang te lezen! Nog even wat geld pinnen en daarna reden we door een gebied met heel veel bamboe tabaksschuren. Natuurlijk wilden we deze ook wel van binnen zien. Een van de eigenaren had daar geen probleem mee. Zo konden we in de duisternis in een vochtige omgeving zien hoe de vrouwen bezig waren de bladen te sorteren op klein, middel en groot en vervolgens met 40 bladen aan een touw te rijgen. Hierna werden deze op rekjes gehangen alsof een waslijn was. Deze werd vervolgens door de mannen omhoog getakeld om daar in diverse stadia in 22 dagen te drogen. Het laatste deel van onze rit bracht ons weer de bergen in met een mooi landschap met veel palmbomen met rijstvelden. Na de bergpas met zijn vele bochten te hebben bereikt ging het bergafwaarts naar de Kaliburo cottages waar we de komende 2 nachten zullen verblijven.


Bekijk onze Facebook pagina voor nog meer foto’s www.facebook.com/reishuis

Verslag dinsdag 8 Juli 2014

In een heel groene omgeving werden we deze ochtend wakker door o.a. de roep van de diverse Moskees die met het ochtendgebed begonnen. Echter ons geloof kon ons niet overtuigen er heen te gaan voor het dagelijkse gebed. Om 7.00 uur liep de wekker af. Dit was voor iedereen een beter moment om op te staan. Voordat de bus vertrok was er nog een korte toespraak voor de chauffeur en bijrijder. Er was nl. een inzamelingsactie geweest om  bij t dragen aan de reparatie van de bus. Het ochtendnieuws werd verteld tijdens onze korte rit naar de Glennmore plantage in Kalibaru zelf. Het geluk  was aan onze kant, want er waren 2 boeren met hun waterbuffels bezig om het land om te ploegen.  Dit leverde schitterende plaatjes op voor het foto album. We reden door de Dessa naar de plek waar we met de bus niet meer verder konden. Hier stapten we over op lokaal vervoer ofwel een heuse boerenwagen waar normaal de latex mee van de plantages wordt gehaald. We hadden genoeg bekijks van de lokale bevolking die dit maar een kolderieke vertoning vond. Aangekomen bij de fabriek kon Paul het e.e.a vertellen over het verwerkingsproces van de latex, koffie, cacao en kruidnagel. De machinerie wordt tot vandaag nog veelal aangedreven door waterkracht met een 7-daagse werkweek! Ook kon er geproefd worden van de gedroogde cacaobonen. Bij de kwaliteitscontrole van de rubber lappen kregen de dames allemaal nog een armbandje aangemeten. Hierna volgde een korte wandeling over de plantage met uitleg hoe de cacaoboon met een klein zoet mannetje en een niet zo zoet vrouwtje aan 1 boom die samen zorgen voor mooie grote cacaobonen. Inmiddels was het tijd voor koffie en thee. Bij het oude administratiegebouw stond deze voor ons klaar met daarbij lekker gebakken pisang. Ook terug ging we weer op de boerenkar. Deze keer in tegenstelling tot de heenreis zonder regen. Nadat we gewisseld hadden bij de bus kwamen we na korte tijd aan op een plek waar we een wandeling gingen maken. De weergoden waren ons niet zo positief gestemd, want gedurende de wandeling viel er een enorme plensbui naar beneden. Gelukkig mochten we bij de lokale bevolking schuilen. Ze waren trouwens ook erg blij met de meegebrachte zeepjes, shampoo, kammen  en tandenborstels met tandpasta die we de afgelopen weken hadden opgespaard.
Tijdens de wandeling konden ook weer vele mooie foto’s gemaakt worden.  Inmiddels was het alweer lunchtijd, dus reden we terug naar ons hotel. Na de lunch nam Jan ons mee naar de plantage naast het hotel waar we konden zien hoe de witte peper groeide en hoe het eigenlijk zit met de groei van vanille. Nu snappen we ook waarom een vanillestokje bij ons in Nederland zo duur is.  De rest van de middag is vrij om een duik te nemen of bij te komen van de belevenissen van de afgelopen dagen.  We boffen, want vanavond na het diner is er een dansvoorstelling bij de receptieruimte van het hotel.  Morgen extra vroeg uit de veren omdat we een tijdsverschil van 1 uur later moeten overbruggen. We willen de tijd optimaal benutten.

 

Verslag woensdag 9 juli 2014

Nadat Nico van Tilburg gisterenavond tijdens het avondeten in het zonnetje was gezet vanwege zijn verjaardag met een leuk streekpakket kwam er als verrassing nog een mooie dansvoorstelling met kleurrijk geklede dames en een grote tijger die een speciale opvoering gaf waar sommigen toch wel van schrikten. Vanwege de vroege wake-up call dook iedereen op tijd in zijn bed.  De voetbalwedstrijd werd deze keer overgeslagen.

Na een regenrijke nacht was iedereen weer op tijd fit om de bus om 7.00 uur te laten vertrekken. Op deze verkiezingsdag was het uitzonderlijk rustig onderweg. Overal zagen we stemlokalen waar mensen in de rij stonden om te kiezen tussen een van de twee kandidaten. In tegenstelling tot bij ons zijn de stemlokalen hier maar tot 12.00 uur geopend. Na bijna 2 uur rijden door het Javaanse landschap met nog steeds veel rijstvelden kwamen we aan bij de ferryhaven van Ketapang. We hadden geluk want onze bus paste nog net op de klaarliggende ferry zodat we niet lang hoefden te wachten. De oversteek nam echter wat meer tijd in beslag vanwege de sterke tegenstroming. Dit komt doordat de Indische oceaan en de Java zee hier tegen elkaar botsen. Een rechtstreekse overtocht is daarom niet mogelijk. Nadat we voet aan wal hadden gezet in Gilmanuk zagen we al meteen dat hier een andere sfeer heerste vanwege het Hindoeïsme. Ook hier weer ontzettend rustig onderweg tijdens de rit naar Lovina.
De apen waren deze dag wel erg actief en in grote getale te vinden langs de weg. Bij de apentempel werd een stop gemaakt omdat er hier erg veel zitten.Ze waren zo brutaal dat Jan; een van de gasten zelfs getrakteerd werd op een flinke straal apenurine toen hij uit de bus stapte. Ook waren er apen die zelfs op het dak van de bus klommen. Eentje knabbelde er zelfs aan de antenne van een geparkeerde auto! Ook werden er volop foto’s gemaakt van de mooie tempel op deze plek. De route voerde vaak langs de kust waar we o.a. grote parelkwekerijen in zee zagen drijven. Ook wordt aan deze kant van het eiland veel wijn verbouwd.
Rond 13.00 uur lokale tijd kwamen we aan bij een typisch Balinees restaurant Aydita waar we genoten van een heerlijke lunch in een bloemrijke omgeving met personeel uitgedost in traditionele kleding en typisch Balinese muziek. Na een korte rit kwamen we aan bij ons overnachtinghotel. Na een fris tropisch welkomstdrankje kon iedereen naar zijn kamer om de rest van de middag zelf in te vullen. Vanavond vindt het diner plaats op het strand in een echt visrestaurant dat zijn meubilair op het strand heeft staan op slechts enkele meters van de zee!

Verslag donderdag 10 Juli 2014

Vanochtend voor een aantal reizigers een extra lange dag. Ze wilden graag DE wedstrijd zien. Dus om 4.00 uur lokale tijd zaten ze in het restaurant al voor het grootbeeld scherm samen met een aantal Indonesische voetballiefhebbers. Voetbal is in dit land ook topsport nummer 1. Overal zie je veel Nederlandse vlaggen (maar ook  een aantal Duitse vlaggen) hangen. Helaas liep het niet zo als gehoopt. De andere gingen om 6.00 uur de zee op om de dolfijnen te zien.
Omdat de zon mooi opkwam waren de dolfijnen deze ochtend ook volop actief. Zij komen namelijk bij de opkomende zon naar boven gezwommen. Deze tijd van het jaar zijn ze massaal aanwezig. Na dit schouwspel waarbij sommigen ook nog de gelegenheid kregen enkele koraalriffen te zien met mooie blauwe tropische vissen, stond het ontbijt al klaar. Lekker even onder de douche en de koffers pakken want we vertrekken helaas alweer naar onze laatste bestemming van deze boeiende en afwisselende reis.
Na een korte rit kwamen we aan in de oorspronkelijke hoofdstad van Bali; Singaraja. Jan en Paul vertelden het e.e.a. over de geschiedenis en wat de Nederlanders hier uitgespookt hebben. Niet allemaal even leuk om te horen. Maar ze hebben natuurlijk ook veel goede dingen achtergelaten.
Hier kregen we de gelegenheid de lokale traditionele markt even te bezoeken. Daarna ging de tocht verder en maakten we een klim naar de bergpas Pacun. Onderweg een schitterende route ernaartoe met veel kruidnagels, rode en witte kerststerren, prachtige bougainville struiken in vele kleuren en natuurlijk veel huizen waar bewoners bezig waren met de dagelijkse bezigheden. Ook ontzettend veel manden met kemphanen. Officieel is de kemphanensport verboden, maar desondanks wordt het nog veel gedaan.
Boven op de Pacun pas met een uitzicht over een grote lavastroom en een meer genoten we van de meest uitgebreide lunch van de hele reis. Paul had het echter vooraf aangekondigd als de slechtste! Tal van gerechten stonden er klaar zodat het moeilijk was een keuze te maken. Jan had plaatsen gereserveerd bij de grote panorama ramen, zodat we tijdens het eten konden genieten van een prachtige blik op de vallei.

Hierna ging het bergafwaarts waar talloze mandarijnen boomgaarden die vol stonden met vruchten aan onze ogen voorbijtrokken. Wat verder naar beneden begonnen de eerste woningen met huisnijverheid aan onze ogen voorbij te trekken. Veel zaken die je bij ons o.a. bij Xenos en Action en luxe interieurzaken tegenkomt worden hier allemaal gemaakt. De Balinezen hebben blijkbaar een bepaald gen meegekregen waardoor ze in staat zijn de prachtigste kunstwerken van natuurproducten te produceren.
Even laten stonden we in een kleine file bij de ingang van een plek waar Koning Willem Alexander ook ooit geweest is; de mooiste rijstvelden van Bali. Hier stapten we uit en konden we al lopend door dit toeristische dorp lopen voor mooie foto’s en enige inkopen van souvenirs. De tocht werd vervolgt over een kilometers lange straat waar de ene na de andere huisnijverheid voorbij kwam. Hier waren er een aantal graag uitgestapt om eens flink te shoppen. Maar helaas is ons koffer te klein.
Uiteindelijk kwamen we aan in Mas waar we een houtsnijwerkatelier bezochten. Hier waren houtsnijders bezig van verschillende houtsoorten de prachtigste kunstwerken te maken. We kregen een uitleg door de eigenaar van dit bedrijf en konden aansluitend zien wat er allemaal gemaakt was. Inmiddels was het al weer later in de middag en reden we door naar Sanur waar we ontvangen werden met een heerlijk tropisch sapje en konden we naar de kamer om ons op te frissen voor ons diner.

Verslag vrijdag 11, zaterdag 12 juli en zondag 13 juli 2014

Gisterenavond hadden we ons gezamenlijke laatste diner van deze reis. De komende 2 dagen is er vrije tijd om zelf iets te ondernemen en om te relaxen. Met de bus werden we naar het dineradres gebracht waar we net op tijd waren om een Balinese dansshow mee te maken tijdens onze maaltijd. De lokaliteit was helemaal passende bij de omgeving waar we3 verbleven. Ook deze maaltijd was weer naar ieders zin.  Omdat er een aantal gasten waren die de volgende dag toch nog iets wilden ondernemen  werd bij terugkomst in het hotel door Paul een minibus met chauffeur geregeld voor een dagtocht in de omgeving. De volgende ochtend werd het ontbijt geserveerd in het restaurant van het hotel direct aan zee. Omdat ieder zijn eigen gang kon gaan was er geen gezamenlijk moment. Het weer was zoals Bali het meestal te bieden heeft; tropisch warm met een hoge luchtvochtigheid. De airco op de hotelkamers gaven echter de nodige verfrissing. Ook in de schaduw met een windje van zee was het goed toeven.  Degenen die met de dagtocht mee waren geweest hadden een leuke dag beleefd. Uiteindelijk werd toch besloten om met bijna de hele groep uit te gaan eten bij een Italiaans restaurant.

Zaterdag konden we nog de hele dag om doorbrengen op Bali. Door een vluchtwijziging hoefden we pas om 18.00 uur bij het hotel te vertrekken. Lekker tijd om te luieren aan het strand waar lokale vissers bij bosjes in het water stonden om te hengelen, nog even te gaan shoppen of een massage te laten doen waar je letterlijk mee dood gegooid werd. Vanwege ons late vertrek kregen we een paar kamers ter beschikking om ons ook later in de middag nog op te kunnen frissen. Nadat we licht emotioneel afscheid genomen hadden van Peter en Yvonne die nog 3 dagen extra bleven, bracht onze eigen bus ons uiteindelijk naar het vliegveld waar we ook afscheid namen van onze trouwe begeleiders Jan, Herman en Heman. Zij hebben nog een rit van 2 hele dagen voor de boeg om weer terug te keren naar de thuisbasis Bandung. Onze vlucht naar Jakarta vertrok nagenoeg op tijd en kwam zelfs eerder aan in Jakarta. De transfer naar de internationale terminal verliep in eerste instantie een beetje traag maar uiteindelijk kwamen we toch allemaal op tijd aan bij de incheckbalie van Emirates. Onze vlucht naar Dubai vertrok zelfs nog voor de officiële vertrektijd zodat we uiteindelijk ruim 30 minuten eerder aankwamen in Dubai waar het inmiddels al licht begon te worden. Doordat we niet bij de terminal konden aandokken mochten we toch nog even ervaren hoe warm het zo vroeg in de ochtend al is in de woestijn toen we met de bus naar de hoofdterminal vervoerd werden.  In een gloednieuwe A380 die nog maar slechts 5 vluchten had gemaakt sinds dat hij in gebruik was vlogen we comfortabel naar Amsterdam. Tijdens deze betrekkelijk korte vlucht kregen we alweer 2 maaltijden geserveerd, wat echt een beetje teveel van het goed was. Dit toestel is zo groot, dat er ongelogen een toiletjuffrouw meevliegt om de sanitaire voorzieningen schoon te houden! Iets voor schematijd landden we op Schiphol waar de bus al op ons stond te wachten voor de terugreis naar de opstapplaatsen. Over enkele weken komen we nog een keer bij elkaar voor een reünie waar we  elkaar nog een keer zullen treffen.